.

.

.

.

.

.

.

]]> http://wswm.org.pl/blog/spotkanie-noworoczne-2012-foto/feed/ 0 http://wswm.org.pl/blog/mws-partnerem-spolecznym-akcji-dzieci-dzieciom/ http://wswm.org.pl/blog/mws-partnerem-spolecznym-akcji-dzieci-dzieciom/#comments Wed, 01 Feb 2012 11:40:34 +0000 Paweł Dąbrowski http://wswm.org.pl/?p=3829 Z przyjemnością informujemy, iż Mazowiecka Wspólnota Samorządowa została Partnerem Społecznym Akcji Dzieci-Dzieciom.

Dzieci-Dzieciom to akcja powstała dzięki dzieciom, ich twórczej pracy, kreatywnemu działaniu, nieograniczonej wyobraźni i chęci odkrywania świata. Skierowana jest do tych wszystkich, którzy poszukują innowacyjnych możliwości edukacji i rozwoju, dla których uśmiech na twarzy dziecka jest sprawą nadrzędną.

Akcja Dzieci-Dzieciom istnieje od 2010 roku, edycja 2012 została zainaugurowana podczas konferencji prasowej zatytułowanej „Pokolenie Fejs Boga” – w ramach akcji Dzieci-Dzieciom 2012 w dniu 10 stycznia w siedzibie Polskiej Agencji Prasowej. Mając w planach rozwijanie dotychczasowej działalności związanej z realizacją innowacyjnych projektów edukacyjnych, pragniemy dotrzeć do jeszcze szerszej grupy osób. Głównym motywem działań akcji Dzieci-Dzieciom w edycji na rok 2012 – podobnie jak w latach ubiegłych  – będzie odkrywanie młodych talentów. W tym zakresie kluczową rolę odegra spektakl Szymona Turkiewicz zatytułowany „Fejs Bóg”, w którym występują Magdalena Engelmajer oraz Daniel Wieleba – Ambasador akcji Dzieci-Dzieciom.

„Fejs Bóg” – spektakl z silnym przesłaniem edukacyjnym, jest przewrotną opowieścią, w której realizm miesza się z surrealistycznymi scenami. To doskonały sposób na przyciągnięcie szerokiej rzeszy widzów w różnym wieku i pokazanie im dobrych i złych stron internetowego fenomenu, który jest znakiem naszych czasów.

W 2012 roku w regionach wystawiany będzie dla rodziców spektakl „Fejs Bóg”, a dla dzieci przeprowadzone zostaną warsztaty edukacyjne zainspirowane np.: spotkaniem z miejscowym artystą lub historią regionu. Najlepsze bajki z danego regionu – wyłonione za pośrednictwem www.dzieci-dzieciom.com  w konkursie internetowym, zostaną zaadaptowane na dziecięce sztuki teatralne.

Podsumowaniem Akcji w grudniu 2012 roku będzie „Bajkowy Festiwal Teatralny Dzieci-Dzieciom”,  w trakcie którego powołane Jury oceni dziesięć wybranych przez internautów bajek – przedstawień. Finałem festiwalu będzie pokaz trzech najlepszych sztuk teatralnych wystawionych podczas oficjalnej gali w Pałacu Kultury i Nauki.

Dotychczas Akcję Dzieci-Dzieciom wspierali nas m. in. Instytut „Pomnik – Centrum Zdrowia Dziecka”, Narodowy Instytut Fryderyka Chopina, Ministerstwo Edukacji Narodowej, Ministerstwo Zdrowia, Fundacja Ocean Marzeń, Ogólnopolskie Stowarzyszenie Chrześcijańskich Organizacji Wiejskich, Polska Agencja Prasowa, Urząd Miasta Stołecznego Warszawy.

MALINOWSKI & PARTNERS właściciel marki P&M GROUP został oficjalnym Partnerem Zarządzającym Akcji Dzieci-Dzieciom 2012r.

Informacje i relacje

Tu znajdą Państwo wszystkie relacje i zdjęcia

Ogólna informacja o Akcji Dzieci Dzieciom

OTO JESTEM! to święto stadionu i muzyki dla każdego. Impreza na Stadionie Narodowym w Warszawie 29 stycznia 2012, będzie wydarzeniem niebiletowanym, dostępnym dla wszystkich.

Festiwal muzyki

29 stycznia 2012 roku, między godziną 15 a 20, w formule festiwalu, będziemy mogli na największym polskim stadionie zobaczyć polskie zespoły: VooVoo i Haydamaky, Zakopower, Coma, T. Love i Lady Pank.

Tego dnia, na stadionowej scenie artyści zaprezentują swoje największe przeboje, a także najnowsze utwory ze swojego repertuaru. Dzięki różnorodności zespołów i stylów muzyki, które reprezentują – każdy znajdzie coś dla siebie. Zapowiada się zatem doskonała zabawa!

Feeria świateł

Imprezę zakończy spektakularny pokaz sztucznych ogni, realizowany z 2 miejsc wokół stadionu, a temu wyjątkowemu widowisku towarzyszyć będzie specjalnie dobrana muzyka. Pokaz będzie dobrze widoczny w okolicach stadionu oraz po zachodniej stronie Wisły.

Spektakl świateł na niebie odbywać się będzie na powierzchni 800 m² i na wysokości od 75 do 200 m.
40 tysięcy pierwszych gości na imprezie OTO JESTEM! otrzyma specjalne, pamiątkowe bilety.

Ramowy program imprezy:

14.00 – otwarcie bram Stadionu Narodowego w Warszawie
15.00 – koncert VooVoo i Haydamaky
16.00 – koncert Zakopower
17.00 – koncert Coma
18.00 – koncert T.Love
19.00 – koncert Lady Pank
20.00 – pokaz sztucznych ogni
20.30 – zakończenie imprezy.

Organizatorem imprezy otwarcia Stadionu Narodowego w Warszawie jest Narodowe Centrum Sportu oraz ARS Communication.

Patronami imprezy są: Telewizja Polska, Radio Zet, Ströer i Onet.pl.

Partnerzy: Konsorcjum Hydrobudowa Polska S.A., Alpine, PBG S.A.

Wstęp na Stadion w tym dniu jest całkowicie bezpłatny i nie wymaga wcześniejszych zapisów na daną godzinę.

Źródło: www.stadionnarodowy.org.pl

Zasadniczą kwestia w polskiej polityce jest zdefiniowanie długofalowych,  narodowych wyzwań.  Jest ich z pewnością wiele. Ale najważniejszym wyzwaniem  jest kwestia naszego bezpieczeństwa narodowego. To bezpieczeństwo stwarza warunki istnienia i rozwoju narodu, dlatego zagwarantowanie bezpieczeństwa narodowego jest zawsze fundamentem każdej narodowej polityki. Celem tej polityki jest stworzenie takiej konfiguracji politycznej, która zapewni pokój na naszym kontynencie i w konsekwencji bezpieczeństwo dla naszego państwa. Ale najlepsza polityka  w tym zakresie, jeżeli nie jest wsparta własnym potencjałem i własnymi możliwościami, zawsze może być nieskuteczna. Dlatego zasadniczym celem każdej narodowej polityki jest wytworzenie takiego potencjału własnego, aby nawet przy niekorzystnych koniunkturach międzynarodowych,  skutecznie blokować wszelkie zagrożenia. Jest to postulat, który stosują wszystkie państwa, które pragną skutecznie kształtować korzystną dla siebie koniunkturę zewnętrzną i które są świadome zawodności wszelkich międzynarodowych gwarancji własnego bezpieczeństwa.  Jest to postulat, który także powinien wyznaczać politykę naszego państwa. Tym bardziej, że zagrożenie naszego bezpieczeństwa wynika przede wszystkim z załamania się w wieku XVIII równowagi geopolitycznej spowodowanej upadkiem  tego ośrodka geopolitycznej siły, jakim była I Rzeczpospolita. Załamanie siły i podmiotowości naszego państwa na początku ówczesnego wieku, nie tylko doprowadziło do rozbiorów, ale także do zachwiania stabilności europejskiej i w konsekwencji także do obu straszliwych wojen XX wieku.Odbudowa naszej państwowości, wobec słabości potencjalnej państw naszej strefy nie tworzy geopolitycznej stabilizacji. Zabezpieczenie naszego bezpieczeństwa i naszej niepodległości wymaga  wiec odbudowy w Europie środkowo-wschodniej ośrodka geopolitycznej siły zdolnej do stabilizowania pokoju i bezpieczeństwa europejskiego, oznacza stworzenie ośrodka siły geopolitycznej równoważnego przynajmniej potencjałowi jednego z dwóch naszych największych sąsiadów.  Odtworzenie takiego ośrodka siły nie oznacza odbudowy państwowości na terytoriach całej  byłej Rzeczpospolitej, ale oznacza stworzenie takiego potencjału, który w sposób naturalny grupowałby także państwa tego regionu.Z pewnością w długiej perspektywie czasowej  gwarancji bezpieczeństwa nie wypełni pakt NATO znajdujący się obecnie w stanie strukturalnego kryzysu. Także Unia Europejska zdominowana przez Niemcy nie jest gwarantem w długiej perspektywie czasowej naszego bezpieczeństwa, jeżeli nie nastąpi radykalne wzmocnienie polskiego potencjału narodowego. Dlatego wykorzystując obecnie parasol bezpieczeństwa stworzony zarówno przez NATO, jaki UE, Polska polityka powinna być przede wszystkim zorientowana na budowę własnego potencjału narodowego.

Wydawałoby się, ze Polska w ramach Unii realizuje ten postulat. PKB rośnie, Polacy stają się zamożniejsi , nie widać zagrożeń dla pokoju europejskiego. Otóż takie postrzeganie rzeczywistości, analogiczne do świadomości szlachty w pierwszej połowie XVIII wieku, jest przejawem politycznej naiwności. Rzeczywiście PKB wzrasta, ale to nie znaczy, że w sposób istotny poprawia się nasz potencjał gospodarczy w relacjach do głównych aktorów euroazjatyckiej sceny geopolitycznej. A doświadczenie historyczne wskazuje na zawodność wszelkich stanów “końca historii”. Państwa, tak, jak i jednostki, cechuje skłonność nie tylko do czynienia dobra, ale także do dominacji i agresji, do budowania własnej pozycji kosztem innych,  a zwłaszcza sąsiadów. Dlatego najskuteczniejszym gwarantem własnego bezpieczeństwa nie jest poleganie na dobrej woli innych, ale na własnym potencjale.

Przede wszystkim trzeba zdefiniować parametry własnej siły, czyli przede wszystkim własnego potencjału. W naszej postkomunistycznej mentalności, naznaczonej silnym piętnem materializmu, pojecie potencjału narodowego ograniczamy do pojecia potencjału gospodarczego. Rzeczywiście jest to jeden z podstawowych wymiarów narodowej siły . Potencjał gospodarczy zawsze wyznaczał pozycję każdego państwa. Ponad to jest on łatwo mierzalny i porównywalny. Łatwo jest określić miejsce każdego państwa  w rankingu gospodarczych potencjałów poszczególnych państw.  Wysokość PKB jest miernikiem siły gospodarczej każdego państwa.  W sytuacji kraju ekonomicznie zapóźnionego, budowanie ekonomicznej siły powinno koncentrować się na maksymalizacji wzrostu gospodarczego. Ale nie jest to jedyny wyznacznik budowy ekonomicznego potencjału. Niezwykle istotne jest stworzenie własnej warstwy właścicielskiej  w gospodarce, uniezależniając  w ten sposób gospodarkę od  wpływu  polityki państw pochodzenia zewnętrznego  kapitału. Ważny jest poziom innowacyjności i  technologicznego rozwoju i tym samym,  zdolność do ustanawiania własnych reguł  gospodarczego obrotu.Nie mniej ważne jest także  wysiłek aby w międzynarodowym podziale wytwórczości systematycznie przezwyciężać własną peryferyjność poprzez inwestycje w najbardziej technologicznie zaawansowane produkty.

Polityka gospodarcza dopuściła do zdominowania tych działów gospodarki (handel),przez kapitał obcy, w której rodzimy kapitał był zdolny do szybkiej akumulacji kapitału, osłabiając tym samym proces budowy własnej silnej warstwy właścicielskiej. Podobnie polityka prywatyzacyjna oparta o koncepcje “inwestora strategicznego” doprowadziła do likwidacji wiele ośrodków badawczo-rozwojowych, przekształcając krajowe przedsiębiorstwa jedynie w ośrodki produkcyjne i dystrybucyjne. Przyjęcie pakietu klimatyczno-energetycznego rujnującego nasza gospodarkę, jest także zaprzeczeniem polityki budowania własnego potencjału gospodarczego. Koncepcja wprowadzenia euro w warunkach nie spełniania kryteriów optymalnego obszaru walutowego, jest koncepcją zakonserwowania naszej ekonomicznej peryferyjności.A polityka partii programowo wyznających liberalizm gospodarczy okazała się wyjątkowo nieudolna pod względem ograniczania biurokratycznych barier blokujących przede wszystkim rodzimą przedsiębiorczość, nie mówiąc już o wzroście podatków wynikających z jej nieudolności ekonomicznego zarządzania procesami gospodarczymi. Materialistyczna koncepcja budowy potencjału narodowego rozumianego przede wszystkim jako wzrost zamożności Polaków , poprzez zbyt wczesne wpuszczenie zagranicznych inwestycji w handel, nieprzemyślana prywatyzacja, czy pakiet klimatyczno-energetyczny skutecznie hamuje także deklarowany wzrost zamożności i bezwzględny wzrost PKB.Dlatego koncepcja budowy narodowego potencjału gospodarczego oznacza  konieczność istotnej modyfikacji dotychczasowej polityki gospodarczej państwa.

Ale potencjał narodowy nie ogranicza się , jak deklarują materialiści ekonomiczni, tylko do potencjału gospodarczego. To jest post-marksowskie skrzywienie charakterystyczne zwłaszcza dla kręgu Balcerowicza , kształtującego polską politykę gospodarczą .Te środowiska z uporem nie chciały dostrzec, że nie mniej istotnym składnikiem  potencjału narodowego jest potencjał demograficzny. A w długim trwaniu jest on najważniejszym czynnikiem narodowej siły, bo decydującym także o charakterze potencjału gospodarczego.  Doświadczenie historyczne jasno wskazuje, że okresy gospodarczego rozwoju są poprzedzone okresami demograficznego wzrostu. Bo motorem rozwoju nie jest, ani materia, ani nawet sama gospodarka, a człowiek. Jego ambicje, dążenia, jego przedsiębiorczość, innowacyjność i  zaradność,  jego skłonność do ryzyka i tym samym do rozwoju.  Te narody dynamicznie sie rozwijają, które są biologicznie młode, bo to energia młodych jest  motorem rozwoju. Społeczeństwa biologicznie stare są społeczeństwami stagnacyjnymi, konserwatywnymi, mało in-owacyjnymi. To nie są społeczeństwa rozwojowe.Gospodarki społeczeństw biologicznie starych chylą się ku upadkowi. Jest to prawidłowość, która występuje w całej historii ludzkości i nie trzeba specjalistycznej  wiedzy by ją znać. Niestety,  od początku lat 90-tych pokolenie dzieci w Polsce nie odtwarza pokolenia rodziców. Pokolenie dzieci jest w większości roczników obecnej niepodległości o 40 lub prawie o 40% mniej liczne  niż pokolenie rodziców. To jest ogromne zagrożenie dla przyszłości naszego narodu. Przede wszystkim dla jego trwania i rozwoju. Ale ten argument dla narodowo  wykorzenionej  klasy politycznej nic nie znaczył. Ale właśnie  to starzenie się naszego narodu spowodowane tak dramatycznym spadkiem urodzeń, niesie ze sobą także  dramatyczne konsekwencje ekonomiczne. Oznacza to szybkie wymieranie naszego narodu. Za dwadzieścia kilka lat załamie sie system emerytalny, a w konsekwencji, także nastąpi zapaść  naszej gospodarki. Brak polityki prorodzinnej, to nawet nie próba utrzymania obecnego statusu naszego narodu w Europie, to działanie na rzecz przyspieszenia jego zwijania się, jego systematycznego osłabiania. Brak świadomości znaczenia demografii w życiu narodu intelektualnie i politycznie dyskwalifikuje wszystkie rządy III Rzeczpospolitej. Dziś nie ma już szans na unikniecie kryzysu demograficznego, jest jeszcze szansa na unikniecie całkowitej katastrofy. Ale w Polsce nie ma parlamentarnych sił politycznych  zdolnych do przeciwstawienia się temu największemu zagrożeniu narodowemu. Istnienie obecnego establishmentu parlamentarnego jest zagrożeniem dla przyszłości naszego narodu. Dziś można jeszcze zapobiec katastrofie demograficznej poprzez zdecydowaną likwidację ekonomicznej bariery blokującej dzietność polskich rodzin. Z każdym rokiem próba odwrócenia tych dramatycznych tendencji będzie coraz bardziej kosztowna. Inwestycja w politykę prorodzinna to nie polityka socjalna, ale najbardziej racjonalna inwestycja narodowa o charakterze długofalowym. Ale alternatywą dla braku polityki wsparcia rodzin  będzie nie tylko wymieranie   naszego narodu , będzie także systematyczne podnoszenie podatków, faktyczne ograniczanie nakładów na służbę zdrowia i postępujące spadek wzrostu gospodarczego aż do jego wartości ujemnych. Brak polityki prorodzinnej, to polityka niszczenia naszego narodu.

Potencjał ekonomiczny i demograficzny   jest matematycznie policzalny. Ale siła narodu nie zależy tylko od tych matematycznie kwantyfikowanych parametrów.W historii mieliśmy wielokrotnie do czynienia z upadkiem państw zamożnych i ludnych, ale zupełnie zdemoralizowanych. Cesarstwo Rzymskie padło pod ciosami, w porównaniu z rzymska populacją, nielicznych watach barbarzyńców. Podobnie w 1940 roku Francja przegrała wojnę z Niemcami, pomimo dysponowania porównywalnym potencjałem militarnym. Ale Francuzi nie chcieli walczyć “za Gdańsk”. Narody zdemoralizowane, choć dysponują znaczącym potencjałem ekonomicznym, czy demograficznym nie są podmiotem historii, stają się jedynie jej przedmiotem.Bo siła narodów zależy w nie-mniejszym stopniu od  poza-kwantyfikowanych wymiarów jego potencjału.To znaczy od jego potencjału kulturowego i moralnego. Niedostatki potencjału w poszczególnych jego składnikach mogą być rekompensowane poprzez inne składniki. Działają one bowiem na podobieństwo iloczynu. A to oznacza, że gdy jeden z elementów, na przykład morale równa się zero, to całość potencjału także równa sie zeru. To porównanie pokazuje znaczenie poza-kwantyfikowanych wymiarów narodowej siły i jednocześnie wskazuje na konieczność jej budowania także w tych wymiarach.

Dla współczesnego Polaka bardziej zrozumiały jest postulat budowy potencjału kulturowego. Wzrost wykształcenia, zwłaszcza upowszechnienie się wykształcenia wyższego, znajomości języków obcych, czy umiejętności korzystania z komputera jawi się jako postulat podnoszący nasz potencjał kulturowy, a zwłaszcza możliwości uczestniczenia we współczesnym życiu. Jest to jednak tylko część prawdy. Bo  wyżej wymienione parametry potencjału kulturowego, choć ważne, są jedynie  jego ‘technicznym’ wymiarem. O istocie kultury  narodu decyduje bowiem  zestaw wartości i idei, jakie każdy naród wnosi do ogólnoludzkiego rozwoju. Decyduje charakter jego kulturowej tożsamości. Polska kultura została zbudowana na katolickim systemie wartości. W przeciwieństwie do innych narodów, w Polsce nie ma twórczych  innych systemów aksjologicznych.To znaczy, że siła naszej kultury, jej wartości, charakter, osiągnięcia za związane z religią katolicką.  Sekularyzacja  kultury, atak na katolicka tożsamość naszego narodu, ekspansja laickich wzorców osobowych, zapoznanie historycznego dziedzictwa, oznacza  w praktyce kulturowe wykorzenienie, podcięcie najsilniejszych więzi łączących nasz naród we wspólnotę.Oznacza przekształcanie narodu w wydmy lotnego piasku rozsiewanego przez wiatry historii. Budowa kulturowego potencjału, to przede wszystkim umacnianie katolickiej tożsamości naszego narodu. Bez chrztu Mieszka I plemiona słowiańskie mieszkające pomiędzy Odrą a Bugiem uległy by wpływom ruskim lub germanizacji, nie powstałby naród polski. To katolicyzm jest kręgosłupem naszego narodu. Wszystko to z czego my Polacy możemy być dumni swymi korzeniami sięga Ewangelii. Atak na katolicyzm jest w swej istocie atakiem na naszą polskość i uniwersalizm polskiej kultury.  Jedną z historycznych słabości naszej kultury wynikającej ze słabości ekonomicznej naszego narodu i  peryferyjnego usytuowania, była i jest słoność do imitacji i zachowań stadnych . Natomiast jej siłą zawsze była zdolność do uniwersalizacji własnego doświadczenia.Budowa potencjału kulturowego, to nie tylko wzmacnianie naszej tożsamości i naszych kulturowych wpływów, to przede wszystkim dążenie aby nasz wkład w rozwój kultury ogólnoludzkiej był spłaceniem tego kulturowego długu, jaki w ciągu dziejów  zaciągnęliśmy od naszych sąsiadów z łacińskiego kręgu cywilizacyjnego. Dziś zagrożeniem  naszej tożsamości jest właśnie eksploatacja tej stadialności i skłonności imitacyjnej poprzez tzw modernizację kulturową polegająca na wykorzenieniu aksjologicznym i swoistej kolonizacji przez dominujący na Zachodzie Europy postmodernistyczny nihilizm. Wyraża się to w lansowaniu wzorców osobowych obcych lub nawet wrogich chrześcijańskiej etyce, degradacji tradycji i patriotyzmu,  upowszechnianiu relatywizmu poznawczego i moralnego oraz propagowanie  antywartości charakterystycznych dla cywilizacji śmierci.Recepcja  szerzonych przez Gazetę Wyborczą fobii i paranoi, jest społecznym wymiarem tego zagrożenia.Ta pozorna modernizacja prowadzi do likwidacji naszej tożsamości, czyli  w praktyce do likwidacji podstawowej więzi narodowej, destrukcji naszego potencjału kulturowego  i przekształcania naszego narodu w masę etnograficzną, pozbawioną twórczej osobowości i znaczenia we współczesnym świecie.

Rozchwianie  tożsamości narodowej ma swoje odzwierciedlenie w kryzysie moralnym, w tym, w kryzysie moralności narodowej czyli patriotyzmie.To właśnie moralność ma fundamentalne znaczenie dla siły i zdolności każdej wspólnoty do rozwoju i walki o swoje miejsce we współczesnym świecie. Postawa powinności wobec własnej rodziny i własnego narodu, zdolność do poświęceń, do ofiary, do długotrwałego wysiłku, życie dla własnych dzieci, wnuków i prawnuków, wiara w godność własnego  życia  i egzystencji własnej wspólnoty, wyznacza miarę potencjału moralnego każdego narodu. To właśnie moralność pozwala człowiekowi nie tylko  godnie przeżyć nawet największe niedole i cierpienia, ale także daje każdej wspólnocie siłę do życia i rozwoju, do przezwyciężania trudności i skutecznej odpowiedzi na życiowe i narodowe wyzwania.To siła moralna, nasz patriotyzm  pozwolił nam przetrwać okres rozbiorów i upadku państwa i odrodzić się jako naród. Patriotyzm jest tym niekwantyfikowanym wymiarem siły,który  niejednokrotnie decydował o  przetrwaniu narodów, a także  o ich  sukcesach bądź  klęskach.  Narody, które chciały żyć i rozwijać się, pokonywały  nawet największe trudności, natomiast narody, które zwątpiły w sens własnej wspólnoty ginęły w mrokach historii.  To od woli życia jako  narodu,  woli walki o  miejsce własnej wspólnoty we współczesnym świecie, od zdolności do poświęceń dla realizacji narodowego rozwoju, obrony jego dobrego imienia i  walki o jego interesy zależy przyszłość naszej wspólnoty. Z okresu komunistycznego zniewolenia  wyszliśmy nie tylko duchowo wyjałowieni, ale i zdemoralizowani. Jako naród byliśmy systematycznie upodlani i moralnie proletaryzowani. To dlatego w wolnych wyborach Polacy wybierali obóz, który nie tak dawno stał na usługach  obcego mocarstwa w zniewalaniu naszego narodu. I dlatego dziś za cenę pozoru dobrobytu materialnego jesteśmy  w stanie akceptować politykę narodowej kapitulacji z własnej podmiotowości. Dzisiejszy kryzys patriotyzmu jest rezultatem nieprzezwyciężenia i nie rozliczenia tego haniebnego,  komunistycznego dziedzictwa. Ale jest także  wynikiem rezygnacji naszego państwa z celowej polityki  odbudowania rzeczywistego, a nie tylko pastiszowego patriotyzmu.To nie tylko polityka historycznego wykorzenienia, jakie niesie polityka edukacyjna. To przede wszystkim rezygnacja państwa z integrowania narodu wokół narodowych celów budujących zarówno tożsamość, jak i pozycje naszego narodu we współczesnym świecie.To państwo jest przede wszystkim siłą narodowotwórczą, bo  naród może istnieć tylko jako państwo, jako wspólnota wyrażająca swą tożsamość w państwie, bądź jako wspólnota dążąca do uzyskania własnej państwowości. Wspólnota rezygnująca z własnej państwowości jest wspólnotą w stanie likwidacji. Koncepcja rezygnacji z narodowej podmiotowości zarysowana w pomyśle redukcji naszego państwa do roli amerykańskiego stanu, jest  dezintegrowaniem narodu i polityką likwidacji  patriotyzmu, jako moralnej podstawy polskiej państwowości. Dezintegracja  polskiego patriotyzmu, uznanego w publicystyce Gazety Wyborczej, jako formę rasizmu,  ma być elementem osłabiającym polski opór wobec kosmopolitycznych planów budowy demosu “europejskiego”. Ale to jest sprowadzenie   polskości i  patriotyzmu do roli,  co najwyżej, terytorialnego regionalizmu , nie mającego nic wspólnego  z naszym historycznym i kulturowym dziedzictwem. To niezwykle groźna i wroga Polsce utopia. Nie tylko dlatego, ze wielkość Europy wyraża się w jej bogactwie i  różnorodności narodowych kultur, a próba uniformizacji naszego kontynentu  jest nihilistycznym  zagrożeniem dla samej istoty człowieczeństwa wyrażającej się właśnie w  tej różnorodności. Ale jest także zagrożeniem człowieka, bo ludzka podmiotowość wyraża się w narodowej kulturze, a pomiotem historii są nie kosmopolityczne konstrukcje, a żywe narody.To właśnie narody są podmiotem  polityki. Ich dezintegracja jest zagrożeniem nie tylko dla polskości, ale dla samej podmiotowości i wolności każdego  człowieka. Jest zagrożeniem dla świata w jego ludzkim wymiarze. Dezintegracja narodów i ich moralnej podstawy – patriotyzmu jest budową nieludzkiej utopii, za parawanem której realizowane są postulaty   narodów dla których upadek Polski  leży w ich  nacjonalistycznym interesie. To nie patriotyzm i narodowa podmiotowość jest zagrożeniem  Europy, to utopia dążącą do ich likwidacji. Dlatego przezwyciężenie kryzysu patriotyzmu jest warunkiem podstawowym do przezwyciężenia kryzysu polskiej wspólnoty narodowej. A szczególnie do przezwyciężenia  kryzysu polskiej polityki i odbudowy jej powagi, do przezwyciężenie jej pastiszowego i pozornego charakteru, do zdefiniowania narodowych celów i narodowej polityki. Jest warunkiem koniecznym do odnalezienia sie naszego narodu we współczesnej rzeczywistości i budowy w niej swego godnego miejsca na miarę naszych historycznych możliwości.

Budowanie własnej siły, własnego potencjału narodowego, budowanie silnej Polski, to nie tylko postulat  wynikający z  egoistycznej  doktryny realizmu politycznego. Naród aby się rozwijać musi kierować się zrozumiałymi ideami. Budowanie własnej narodowej siły i przez to własnej pozycji  we współczesnym świecie jest wyznaczeniem kierunku narodowego rozwoju. Bez tego kierunku, każda wspólnota zaczyna dryfować, tracić siły i sens własnego istnienia. To  postulat wzmocnienia naszego kraju w celu stworzenia  realistycznych gwarancji bezpieczeństwa narodowego,  poprzez zbudowanie warunków potencjalnych dla geopolitycznej stabilizacji naszego regionu. Budowa silnej Polski, to próba odbudowy, takiego ośrodka siły, który przeciwdziałałby pokusom dominacji na naszym kontynencie i tym samym gwarantowałby jego stabilizację.  Słabość potencjałowi jest zawsze pokusą dla dominacji przez silniejsze państwa, jest tym samym zagrożeniem stabilizacji i pokoju.To słabość jest zagrożeniem pokoju, a nie nasza narodowa siła. Dlatego brak celowej  polityki budowania narodowego potencjału we wszystkich jego podstawowych wymiarach jest  sprzeniewierzeniem się najbardziej fundamentalnym wyzwaniom jakie stoją przed naszym narodem.Jest sprzeniewierzeniem się samej idei polityki, jakim jest dobro naszego narodu. Polityka rezygnująca z tego postulatu, przestaje być polityka w klasycznym rozumieniu tego słowa, a staje się pasożytnictwem, które używa państwa do innych, niż jego  dobro, celów. Taka polityka jest zagrożeniem dla narodu, dla jego trwania i rozwoju, dla jego bezpieczeństwa. Taka polityka jest przejawem upadku nie tylko  jej samej  ale i upadku narodu. Dziś ta dekadencja  jest największym zagrożeniem. A jej przezwyciężenie jest jedynie możliwe poprzez odwołanie sie, poprzez mobilizację patriotycznej opinii publicznej,  do  klasycznej polityki  jako dobra wspólnego i do racjonalnych koncepcji realizmu politycznego budujących pozycję naszego narodu we współczesnym świecie.

Marian Piłka

Program Płocka Karta Familijna 3+ ratusz adresuje do wszystkich wielodzietnych rodzin, także tych, które nie są w złej kondycji finansowej. Bo nawet dla średnio zamożnych pójście w komplecie np. do kina wiąże się z jednorazowym wydatkiem powyżej 100 zł. Stąd program, który zaoferuje system zniżek na różne imprezy, umożliwiający wielodzietnym rodzinom spędzenie wolnego czasu razem.

Wczoraj ratusz opublikował podpisany przez prezydenta Płocka Andrzeja Nowakowskiego regulamin dotyczący Karty 3+. Wynika z niego, że może ją otrzymać rodzina wielodzietna z co najmniej trojgiem dzieci na utrzymaniu, będących w wieku do 18 lub 25 lat, jeśli po osiągnięciu dojrzałości nadal się uczą. Może ją otrzymać też rodzina zastępcza. W przypadku osób pozostających w związkach nieformalnych kartę odbierze rodzic minimum trójki dzieci. Ale jest warunek: każdy musi być zameldowany w Płocku.
Karta będzie wydawana na rok i można z niej korzystać jedynie wraz z dokumentem potwierdzającym tożsamość. Będzie ona też wydawana rodzinom wielodzietnym, które są zameldowane w Płocku na czas określony. Ale będą mogły z niej korzystać tylko w czasie trwania tego meldunku.

Od lutego można w ratuszu składać wnioski (są na stronie internetowej ratusza www.plock.eu, w Biurze Obsługi Klienta, w punktach obsługi pasażerów Komunikacji Miejskiej oraz w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej) wraz dokumentami dotyczącymi dzieci.

W środę ratusz opublikuje listę instytucji, które zaoferują 50-procentowe zniżki. Już ją poznaliśmy. Z 50-proc. bonifikatą można będzie wejść na Kartę 3+ do zoo, na wszystkie imprezy Płockiego Ośrodka Kultury i Sztuki oraz Centrum Widowiskowo-Sportowego, do wszystkich obiektów Miejskiego Zespołu Obiektów Sportowych, do sektora rodzinnego na mecze piłkarzy nożnych Wisły, a także na wszystkie pojedynki ręcznych.

Na obiektach instytucji uczestniczących w tym programie do końca stycznia zawiśnie specjalny znaczek 3+.

- Będziemy zabiegać o to, by wydłużyć listę instytucji i firm uczestniczących w programie Karta 3+ – zapewnia nadzorujący politykę społeczną wiceprezydent Płocka Roman Siemiątkowski. – Wystąpiliśmy już do marszałka Mazowsza Adama Struzika o to, by uzyskać zniżki na wejście do Teatru Dramatycznego czy Muzeum Mazowieckiego. Zwróciliśmy się też do Kurii Diecezjalnej o takie bonifikaty na bilety do Muzeum Diecezjalnego i spotkaliśmy się z przychylnością – dodaje Roman Siemiątkowski.

Źródło:  Gazeta Wyborcza -Płock

Działalność Kapituły Anioł Stróż Ziemi Wołomińskiej trwa od roku 2000 i na stałe wpisała się w życie społeczno – kulturalne powiatu wołomińskiego. Pomysłodawcą tego wyróżnienia jest Kazimierz Andrzej Zych, zaś autorem wykonania statuetki profesor Czesław Dźwigaj z Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Pierwsze wyróżnienie Statuetką Anioła otrzymał w Ossowie 15 sierpnia 2000 roku Pan Marian Krzaklewski ówczesny kandydat na urząd Prezydenta RP.

Po krótkiej przerwie Kapituła wznowiła działalność i  wyróżnienia zostały przyznawane w trzech kategoriach. Wśród wyróżnionych statuetką „Anioł Stróż Ziemi Wołomińskiej” są śp. Prezydent RP Ryszard Kaczorowski, śp. Ks. Prałat Jan Sikora, śp. Ks. Prałat Zdzisław Peszkowski, Abp Sławoj Leszek Głódz, Jan Pietrzak, Antoni Macierewicz, Pani Jadwiga Czaplicka, Jan Wnuk, Konrad Rytel, Edward Olszowy, Marszałek  Wiesław Chrzanowski, Andrzej Michalik, Ks. Krzysztof Małachowski, Profesor Józef Szaniawski, Ks. Dziekan Jan Andrzejewski, Ks. Dziekan Władysław Trojanowski, Marszałek Marek Jurek, Prezes SKOK Mariusz Gazda, Ireneusz Kielczyk oraz wiele innych zasłużonych osób.

Dnia 10 rudnia br. odbyła się coroczna edycja wręczenia wyróżnień „Anioł Stróż Ziemi Wołomińskiej”.

Uroczystość rozpoczęła Msza Święta, która została odprawiona w Kościele Matki Bożej Częstochowskiej w intencji ś.p. Laureatów statuetki Anioła Stróża: Prezydenta RP Ryszarda Kaczorowskiego, Ks. Prałata Jana Sikory i Ks. Prałata Zdzisława Peszkowskiego – Kapelana Rodzin Katyńskich. Zebrani licznie wierni  z całego powiatu i Wołomina modlili się również w intencji ofiar stanu wojennego wprowadzonego przez juntę gen. Jaruzelskiego przeciwko własnemu narodowi w XXX rocznicę jego skrytego powołania oraz w intencji Kapituły Wyróżnienia, laureatów i nominowanych w X rocznicę powstania. Mszę odprawili księża dziekani: Sylwester Sienkiewicz, Jan Andrzejewski z Kobyłki, Władysław Trojanowski z Tłuszcza oraz Ks. Maciej z Parafii MB Częstochowskiej w Wołominie. Wśród gości można było zobaczyć senatora Piotra Andrzejewskiego, posła i ministra w Kancelarii śp. Prezydenta Lecha Kaczyńskiego – Jacka Sasina, Starostów: Piotra Uścińskiego i Konrada Rytla, Przewodniczącego Rady Powiatu Pawła Solisa i Ireneusza Maślanego, Burmistrza Ryszarda Madziara, Przewodniczącego Rady Miasta Krzysztofa Wytrykusa, radnych powiatu i gminy oraz burmistrzów i wójtów miast i gmin powiatu. Honorowymi gośćmi byli Jan i Katarzyna Pietrzak. Kazanie wygłosił Ks. Dziekan Władysław Trojanowski, przypominając zebranym w kościele wiernym o historii i konsekwencjach stanu wojennego, o podziałach społecznych dzisiejszego społeczeństwa, o lansowaniu wartości wrogich Kościołowi Katolickiemu, promowanych w mediach ogólnokrajowych i lokalnych, szczególnie w Internecie. Z treści kazania mogliśmy również usłyszeć o tendencji spadku patriotyzmu w Polsce również tu w Wołominie, w którym posługiwał wiele lat podkreślając, że Wołomin był zawsze ostoją prawicy i kultywowania wiary katolickiej. Dziś z tych wartości na facebooku i portalach internetowych drwią nie tylko młodzi, ale i osoby, które przeżyły stan wojenny i osobiście doświadczyły jego skutków.

Po mszy prezes Kapituły Jan Tokarski podziękował wszystkim za piękną i patriotyczną uroczystość kościelną i zaprosił zgromadzonych pod kolumnę Anioła Stróża na jej poświęcenie. Następnie w MDK w Wołominie odbyła się gala wręczenia tegorocznych wyróżnień statuetką Anioła Stróża Ziemi Wołomińskiej. Po odśpiewaniu hymnu Polski licznie zebrani goście obejrzeli film o rocznicy stanu wojennego przedstawiający historyczne sceny tragedii Narodu Polskiego z przed 30 lat. Galę wręczenia wyróżnień uświetnił występ młodziutkiej solistki Michaliny Więch, która przy akompaniamencie taty Roberta Więcha  przepięknie zaśpiewała kolędę „Cicha Noc” i okolicznościową pieśń o Aniele Stróżu Ziemi Wołomińskiej, do której słowa napisał Pan Jan Sławomir Wodowski.

Tegorocznymi laureatami zostali:

„Za szczególne zasługi dla Rzeczypospolitej Polskiej” – Ks. Abp Sławoj Leszek Głódź, Metropolita Gdański,

„Za działalność w krzewieniu wartości patriotyczno-narodowych i chrześcijańskich” Pan Mariusz Gazda Prezes SKOK Wołomin,

„Za działalność charytatywno-dobroczynną i krzewienie wartości patriotyczno-narodowych i chrześcijańskich” Ks. Dziekan Tłuszcza Władysław Trojanowski oraz Pan Tadeusz Kapecki z Dąbrówki.

Nominowanymi do wyróżnienia statuetką również byli: Pani Elżbieta Gryczka z Wołomina, Ksiądz Jacek Kołak z Poświętnego i Pan Władysław Kolatorski z Radzymina. Statuetki Anioła Stróża nagrodzonym wręczali członkowie Kapituły Jan Tokarski, Ks. Dziekan Jan Andrzejewski, Krzysztof Wytrykus, Janina Samsel, Janina Kiliańska i Kazimierz Andrzej Zych.

Podczas uroczystości Starosta Piotr Uściński gratulując wszystkim wyróżnień wręczył członkom Kapituły pamiątkowe dyplomy życząc dalszych sukcesów i promocji Ziemi Wołomińskiej, podkreślając, że poświęcony dziś Anioł Stróż to Anioł dla mieszkańców całego Powiatu Wołomińskiego, który od teraz będzie Nas wszystkich strzegł. Krótkie wystąpienia połączone z życzeniami wygłosili senator Piotr Andrzejewski, poseł Jacek Sasin, starostowie Piotr Uśćiński i Konrad Rytel oraz burmistrz Ryszard Madziar, który wręczył prezesowi Kapituły pamiątkowy dyplom z okazji dziesięciolecia jej powołania.

Na koniec osobom, które szczególnie wspierały działania Kapituły Ks. Dziekan Jan Andrzejewski wręczył pamiątkowe dyplomy i medale. Po części oficjalnej wszyscy zebrani
z duchownymi odmówili modlitwę
i z odśpiewaniem kolędy „Wśród Nocnej Ciszy” rozpoczęła się uroczysta Wigilia Bożego Narodzenia Roku Pańskiego 2011. 

Prezes SKOK WOŁOMIN-Mariusz Gazda

Pan Prezes otrzymał wyróżnienie od Kapituły Wyróżnienia „Anioł Stróż Ziemi Wołomińskiej” „Za Działalność w Krzewieniu Wartości Patriotyczno-Narodowych i Chrześcijańskich” za rok 2011, na wniosek Mieszkańców Gminy Wołomin.

Mariusz Gazda jest pomysłodawcą i współproducentem najnowszej superprodukcji kinowej Jerzego Hoffmana „1920 Bitwa Warszawska”. Jest to pierwszy polski i europejski film w technice 3D, opowiada o ważnym dla Polski i Europy wydarzeniu historycznym, o którym przez lata nie wolno było mówić – o „Polskiej Viktorii” 1920r. , która uratowała świat przed bolszewicką nawałą. Jako współproducent filmu Pan Mariusz Gazda angażuje się w jego promocję, a zwłaszcza zawartych w nim treści. Szczególny nacisk kładzie na edukowanie młodzieży i zainteresowanie młodych ludzi historia naszego kraju. 

Jednocześnie jako redaktor naczelny dwutygodnika „Dobry Znak” promuje wartości patriotyczno-narodowe i chrześcijańskie poprzez zamieszczanie na łamach swojej gazety artykułów historycznych, patriotycznych, itp. Gazeta mówi o ważnych sprawach dla Polski, a dzięki nakładowi  140 tys. egz. dociera do bardzo licznego grona Czytelników, gazeta jest bezpłatna.

Tadeusz Kapecki

Pan Tadeusz Kapecki otrzymał wyróżnienie od Kapituły Wyróżnienia „Anioł Stróż Ziemi Wołomińskiej” „Za Działalność Charytatywno-dobroczynną i Krzewienie Wartości Patriotyczno-Narodowych i Chrześcijańskich” oraz za  rok 2011. Wnioskodawcą była Mazowiecka Wspólnota Samorządowa Powiatu Wołomińskiego reprezentowana przez Pana Adama Kopczyńskiego.

Tadeusz Kapecki jest mieszkańcem Gm. Dąbrówka, od wielu lat jest zaangażowany w bezinteresowne niesienie pomocy ludziom potrzebującym wsparcia. Wielokrotnie mobilizował swoją rodzinę  i niósł pomoc finansową, żywnościową, różnym ludziom służąc również własnym transportem. Włączył się do działalności stowarzyszenia „Damy Radę”, organizując zbiórkę żywności, ubrań, śr. czystości i in. Współpracuje z GOPS, wyszukuje osoby i rodziny pilnie potrzebujące pomocy i tę pomoc organizuje, często ze swoich skromnych środków. Swoja pomocą obejmuje już ponad 200 rodzin i osób samotnych, ci ludzie wiedzą, że na Pana Tadeusza mogą liczyć w trudnych sytuacjach.  Działając w Stowarzyszeniu organizuje kolonie letnie i zimowe dla dzieci z ubogich rodzin, wspierając finansowo i logistycznie całe grupy dzieci i młodzieży. Jest również zaangażowany w realizacje różnych akcji pomocowych Caritas, rozwożąc własnym transportem wiele ton różnych darów. Młodzież wiejska zawdzięcza temu Panu zorganizowanie lokalnej biblioteki oraz powołanie drużyny piłkarskiej.

Pan Tadeusz Kapecki jest człowiekiem skromnym, zaangażowanym w pomoc potrzebującym – Jest  człowiekiem o dobrym sercu.

 J.E.Ks. Arcybiskup Sławoj Leszek Głódź

J.E.Ks. Arcybiskup Sławoj Leszek Głódź otrzymał wyróżnienie w kategorii krajowej „Za Szczególne Zasługi Dla Rzeczpospolitej Polskiej” oraz „Za Działalność w Krzewieniu  Wartości Patriotyczno-Narodowych i Chrześcijańskich” za rok 2011. Nominacja została zgłoszona przez Pana Konrada Rytla, Księdza Dziekana Kobyłkowskiego – Prałata Jana Andrzejewskiego oraz Mieszkańców Kobyłki.

J.E.Ks. Arcybiskup Sławoj Leszek Głódź urodził się 13.08.1945 r.
w Bobrówce, diecezja białostocka. W Białymstoku ukończył seminarium i został wyświęcony na Kapłana 14.06.1970 r. Podczas seminarium odbył służbę wojskową. Ukończył studia na Instytucie Katolickim w Paryżu, w Rzymie i na KULU w Lublinie. 21.01.1991 r. otrzymał święcenia biskupie i został nominowany na biskupa polowego Wojska Polskiego. J.E.Ks. Arcybiskup jako biskup polowy Wojska Polskiego organizował na nowo Ordynariat Polowy po wielu dziesiątkach lat. Czynił to z wielkim zaangażowaniem i mądrością. Dał się poznać jako wielki patriota troszczący się o dobro Ojczyzny. Jego kazania zawsze były i nadal są wielką lekcją historii. W 2002 r. został nominowany Biskupem Warszawsko-Praskim. Od samego początku miejsca „Cudu nad Wisłą” – Ossów i Radzymin były mu bardzo drogie. Obecnie jako Arcybiskup Metropolii Gdańskiej przewodzi ludowi bożemu. Przez całe życie słowa: Bóg, Honor, Ojczyzna były dla Niego najważniejsze. Świadczy o tym Jego życie i nauczanie.

Przyznanie statuetki Anioła Stróża Ziemi Wołomińskiej jest okazaniem czci i szacunku  J.E.Ks. Arcybiskupowi, wielkiemu Polakowi i patriocie. 

Ks. Władysław Trojanowski

Ksiądz Władysław otrzymał wyróżnienie od Kapituły Wyróżnienia „Anioł Stróż Ziemi Wołomińskiej” „Za Działalność Charytatywno-dobroczynną i Krzewienie Wartości Patriotyczno-Narodowych i Chrześcijańskich” za rok 2011, wnioskodawcami byli Parafianie z Tłuszcza.

Ks. Władysław Trojanowski ur. 20.12.1950 r. w Jedlińsku k/Radomia. Od 1977 r. pracuje jako kapłan archidiecezji warszawskiej, od utworzenia naszej diecezji jako kapłan Diecezji Warszawsko-Praskiej. Z powiatem wołomińskim związany jest od 1986 r. W latach 1986-1991 – wikariusz parafii Matki Bożej Częstochowskiej. Po rocznym pobycie w Warszawie w parafii Św. Zygmunta wraca do Wołomina z oddelegowaniem do tworzenia nowego ośrodka duszpasterskiego w Majdanie. Po wybudowaniu świątyni i  plebani przechodzi do Parafii Miłosierdzia Bożego w Ząbkach. Po dziewięciu latach pracy w Ząbkach zostaje mianowany proboszczem Parafii Przemienienia Pańskiego w Tłuszczu i dziekanem dekanatu. Pracując w parafiach położonych na terenie powiatu wołomińskiego dał się poznać jako patriota kochający Polskę  i lokalną ojczyznę. Przez 4 lata jako pełnomocnik Parafii  Św. Trójcy przyczynił się do nabycia tytułu własności Cmentarza w Ossowie. W Majdanie. Po podpisaniu stosownych umów z ówczesnym Burmistrzem Ząbek utworzył na kanwie istniejącej szkoły Zespół Szkół Katolickich im. Ks. J. Twardowskiego, liczącą dziś 184 uczniów. Ze świetlicy jaką stworzył dla dzieci z rodzin trudnych i patologicznych korzysta dziś ok. 60 dzieci. Obok działalności gospodarczej Ks. Trojanowski znany jest  ze swej działalności społeczno- charytatywnej. Utworzył w parafii Caritas i współpracuje ze Szkolnym Kołem Caritas w Szkole Podstawowej im. J. P. II w Tłuszczu.

Po przedstawieniu sylwetki Ks. Dziekana Kanonika Władysława  Trojanowskiego  widzimy jego osobę jako bardzo związaną z działalnością  charytatywną na terenie naszego powiatu i zaangażowaną w pracę z nowym pokoleniem Polaków.

Źródło „Patria”

  Stowarzyszenie

Mazowiecka Wspólnota Samorządowa

 uprzejmie zaprasza

na tradycyjne

 Spotkanie noworoczne 

które odbędzie się 03 lutego 2012r. o godz. 18:00

 w Dom Polonii w Warszawie, Krakowskie Przedmieście 64

Sala zielona

Serdecznie zapraszamy członków i sympatyków

Mazowieckiej Wspólnoty Samorządowej!

Zaproszenie (PDF)

Galeria zdjęć z zeszłorocznego spotkani

Mazowiecka Wspólnota Samorządowa w 2008 i 2009 roku uczestniczyła w akcji zbierania podpisów poparcia dla przywrócenia Święta Trzech Króli. Przy drugim podejściu udało się, a 24 września 2010r. parlament przyjął nowelizację Kodeksu Pracy i ustawy o dniach wolnych od pracy.

Zapraszamy do przeczytania wcześniejszych wiadomości dotyczących akcji:

Święto Trzech Króli przywrócone

Inicjatywa Trzech Króli 2009

Inicjatywa Trzech Króli 2008

Differenzia specifica demokracji ludowej

Wyższa forma demokracji, nazywana u nas przez pół wieku demokracją ludową, tym się różni od demokracji zwykłej, że wszystkie demokratyczne instytucje takiego państwa wprowadzane są od góry do dołu, a więc przez jakąś tajemniczą elitę, która skądś tam się wzięła – czasem wiadomo skąd, a czasem nie bardzo – i ta elita określa zasady życia zbiorowego, a w szczególności procedury jej wyłaniania i reprodukcji. Wszystko to legitymizują wybory powszechne, oczywiście tajne, równe i bezpośrednie, bez których wielki świat żadnej takiej demokracji nie przyjąłby do wiadomości. Differenzia specifica demokracji bloku sowieckiego było radykalne uproszczenie procedur wyborczych, poprzez założenie, że kandydaci do Sejmu zgłaszani być mogli tylko na jednej liście wyborczej, na którą, pluralistycznie, wchodzili zgodnie przedstawiciele wszystkich partii i stronnictw, organizacji społecznych, związków zawodowych i co tam tylko warte było uwzględnienia.

I zmiana formuły

Wielka transformacja ustrojowa 1989 roku dokonała korekty w tej formule wyższej demokracji, sprowadzającej się do tego, że kandydatów do politycznej elity umieszczano nie na jednej, a na wielu listach wyborczych. Problemem było tylko, jak zapewnić, żeby w tych nowych warunkach wybory wygrywali ci, którzy powinni? I to był główny temat twardych, męskich (kobiety w nich raczej nigdzie nie uczestniczyły) rozmów we wszystkich historycznych magdalenkach, jakie odbywały się na wielkim obszarze od Łaby do Władywostoku.

W tych męskich rozmowach nikt nie zaprzątał sobie głowy pytaniem: a jaka procedura wyborcza najbardziej odpowiadałaby nam, wyborcom, obywatelom wolnej Polski, Czechosłowacji, Węgier czy Rosji? Nigdy i nigdzie elita polityczna nie pozwoliła na to, żeby powiedzieć swoim poddanym: patrzcie, tak wybierają się Francuzi, tak Niemcy, tak Amerykanie, a tak Szwedzi. Który z tych sposobów uważacie za najbardziej właściwy? Jest wiele wypróbowanych propozycji do wyboru, niech SUWEREN, a więc wolne społeczeństwo, zdecyduje o tym, jak chce wybierać swoją elitę? Jeśli się pomyli, jeśli wybrany sposób okaże się kiepski, nie spełniający oczekiwań, to przecież będziemy mogli dokonać korekty i wybrać sobie inny!

Nic takiego się nie stało. Samozwańcza elita uznała, że ona sama, i tylko ona ma prawo decydowania i rozstrzygania o tej sprawie, a społeczeństwo nie ma tu nic do gadania. Wprowadzali więc różne procedury, zmieniali je wielokrotnie, ale zawsze wyłącznie pod kątem swoich grupowych interesów, nie pytając obywateli o zdanie i nie biorąc go pod uwagę.

Nasi demokraci doszli do wniosku, że najlepszym sposobem obezwładnienia społeczeństwa jest utrzymywanie go w niewiedzy. Przede wszystkim w niewiedzy odnośnie tego, jak wyglądają procedury wyborcze w cywilizowanych krajach, które są demokratyczne nie tylko z nazwy.

Czy w XXI wieku można ukryć jak się wybierają inne nacje?

Czy to możliwe? Czy w nowych warunkach cywilizacyjnych, w dobie Internetu, telefonów komórkowych, setek różnorodnych programów telewizyjnych i radiowych, zadeklarowanej powszechnie wolności słowa, możliwe jest utrzymywanie Polaków w niewiedzy odnośnie tego, jak wybierają się Anglicy, Amerykanie, Kanadyjczycy czy Francuzi?

20 lat walki Ruchu Obywatelskiego na rzecz Jednomandatowych Okręgów Wyborczych o referendum w sprawie ordynacji wyborczej dowiodły, że jest możliwe jak najbardziej, że panując nad mediami komunikacji społecznej można swobodnie manipulować nawet nowoczesnym społeczeństwem, że można przed nim ukryć prawdę o podstawowym elemencie demokracji, jakim jest kwestia demokratycznych wyborów powszechnych. Co więcej, udało im się przekonać szerokie rzesze wyborców, że sprawa procedury wyborczej jest sprawą bez znaczenia, że najważniejsze to jest dobrze wybierać, a czy to będzie tak, czy siak, to wszystko jedno i nie ma o co kruszyć kopii. W tej sytuacji można było spokojnie zmieniać granice okręgów wyborczych, liczby mandatów poselskich na okręg, różne metody przeliczania głosów na mandaty, warunki kandydowania, przepisy finansowe itp., nie zwracając uwagi opinii publicznej i nie prowadząc żadnej otwartej debaty nad sensownością tych zmian.

Powstanie Ruchu JOW zainspirowały wydarzenia z początku lat 90. we Włoszech i powstanie tam wielkiego Ruchu Maggioritario, który w krótkim czasie doprowadził do referendum w sprawie ordynacji wyborczej. W 1991 roku odbyło się to niezwykłe referendum, w którym uczestniczyło 65,1% Włochów i w którym 95,6% głosujących opowiedziało się za reformą systemu wyborczego. Ze względu na konstytucyjną specyfikę referendów włoskich konieczne było referendum kolejne, w 1993 roku, w którym uczestniczyło 77,1% Włochów, a 82,7% z nich opowiedziało się za odrzuceniem systemu wyborów proporcjonalnych. Ta frekwencja i odzew zadały kłam rozpowszechnianym opiniom, że sprawa ordynacji wyborczej jest bez znaczenia, że nikogo nie interesuje, że są sprawy ważniejsze i bardziej społecznie poruszające.  

Jakie było echo tych historycznych wydarzeń w Polsce? Żadne. Nie pisały o nich opiniotwórcze gazety i tygodniki, nie rozmawiali o nich wybitni polityczni komentatorzy wydarzeń światowych w stacjach telewizyjnych i radiowych! Zupełnie tak, jakby Włochy leżały gdzieś na jakiejś innej, niedostępnej planecie, gdzie nie ma tysięcy polskich dziennikarzy, komentatorów, uczonych różnych specjalności i Papieża – Polaka! Trudno było wprost uwierzyć i pojąć, że taka blokada informacyjna jest, pod koniec XX wieku, możliwa w sercu Europy, w kraju, w którym Włochy są ulubionym miejscem podróży i odpoczynku.

W takiej sytuacji już nie dziwi fakt blokady informacyjnej na dwa referenda, które odbyły się w Rumunii, w 2007 i 2009 roku, bo Rumunia to kraj, który rzeczywiście Polaków wydaje się mało obchodzić. Pamiętam rozmowę z Rzecznikiem Praw Obywatelskich, którego chciałem zainteresować referendum konstytucyjnym w Rumunii: Rumunia? A kogo to może interesować? Kto by chciał się czegokolwiek uczyć od Rumunów?!

Jednak nawet przy tego rodzaju postawach zdziwienie ma prawo budzić kompletne przemilczenie w mediach w Polsce historycznego referendum o ordynację wyborczą, jakie odbyło się 5 maja 2011 na Wyspach Brytyjskich! Zjednoczone Królestwo jest bowiem miejscem pracy już chyba ok. 2 milionów młodych Polaków, którzy tam poszukują rozwiązania swoich problemów egzystencjalnych. Są to wszystko ludzie energiczni i przedsiębiorczy, otwarci, wydawało by się, na świat i światową politykę. A jednak! A jednak i w tym przypadku temat fundamentalnego problemu demokracji brytyjskiej nie spotkał się z żadnym zainteresowaniem, nie odbyły się żadne publiczne debaty i analizy, a nawet wzmianki o tych wydarzeniach próżno szukać w polskich środkach przekazu! Sprawa nie zainteresowała ani rzesz młodych polskich absolwentów wszelkiego rodzaju studiów politologicznych, ani ich wspaniałych nauczycieli, jak Wiesław Władyka czy inni, nie mniej wybitni. Nawet przeszukując Internet trudno cokolwiek znaleźć (poza tekstami ludzi Ruchu JOW, naturalnie). Jakiż to kontrast między tym milczeniem, a hałasem medialnym w sprawie referendum o wyjście Wielkiej Brytanii z Unii Europejskiej, do którego jednak na razie na szczęście nie dojdzie, bo Parlament Brytyjski nie wyraża zgody!

Kwaśniewski wymyślił, Komorowski zrealizował

Propozycję wprowadzenia JOW w wyborach do Senatu, chyba jako pierwszy, wysunął jeszcze Aleksander Kwaśniewski za czasów swojej pierwszej kadencji prezydenckiej. Przyznał wtedy, że to dobry sposób wybierania, ale nie do Sejmu, gdyż do wyborów w JOW do Sejmu polskie społeczeństwo jeszcze nie dojrzało. Jakoś Kwaśniewskiemu zrealizowanie pomysłu się nie udało, trzeba było dopiero prezydentury Bronisława Komorowskiego. Ale Ruch JOW, który od samego początku postuluje właśnie wybory w JOW do Sejmu – a nie do Senatu! –  w różnych internetowych publikacjach, ten ersatz ustrojowy krytykował, widząc w nim przede wszystkim okazję do tego, co dzisiaj robią panowie Janicki i Władyka, a razem z nimi i dziesiątki innych oficjalnych komentatorów politycznych: do przedstawiania postulatu JOW jako zbędnego i bezskutecznego usiłowania naprawy polskiej sceny politycznej.

Ale czego tak się boją?

Nie ma sensu i potrzeby, żebym tutaj odpowiadał na enuncjacje Janickiego i Władyki i wykazywał ponownie dlaczego ich krytyka JOW na podstawie wyników wyborów do Senatu jest tylko zabiegiem socjotechnicznym, korzystającym z tego, że zwolennicy JOW nie mają możliwości podjęcia z nimi polemiki w środkach masowego przekazu. W Internecie jest wiele artykułów, w których wykazujemy fałszywość i bezzasadność ich argumentacji. Kto ciekaw, łatwo te artykuły odnajdzie, wystarczy choćby wpisanie w wyszukiwarce internetowej mojego nazwiska. Postawię tylko raz jeszcze wieczne pytanie: czego tak się boicie, panowie elici? Skoro ordynacja wyborcza jest bez znaczenia, to dlaczego nie można dopuścić do publicznej dyskusji na ten temat? Dlaczego ani „Polityka”, ani żadne „Uważam Rze”, ani jakiekolwiek inne tzw. opiniotwórcze pismo nie dopuści do głosu przedstawicieli Ruchu JOW?

Zdarzyło się przed laty, że red. Bronisław Wildstein zaprosił do studia telewizyjnego mnie i paru profesorów – propagatorów systemu proporcjonalnego. Wydawało mu się, że może wynikiem tego spotkania będzie interesująca dyskusja. Niestety, guru polskich konstytucjonalistów, Stanisław Gebethner, uciekł ze studia w momencie wchodzenia na wizję, pod pretekstem, że rażą go światła, a on ma chore oczy!

Strach ludowych demokratów przed przedstawieniem Polakom jak naprawdę wyglądać mogą prawdziwe wybory parlamentarne dowodzi tylko słuszności i zasadności naszego postulatu ustrojowego. Otwartym pozostaje pytanie, czy w XXI wieku można w nieskończoność utrzymywać w niewiedzy obywateli państwa w środku Europy?

Ale mury runą, panowie elici, nawet mury blokujące dostęp do środków masowego przekazu! Czego nam wszystkim, na Nowy Rok 2012 życzę z całego serca.

Jerzy Przystawa

30 grudnia 2011

Zapraszamy do lektury wspomnień Zbigniewa Janasa o Prezydencie Czech Vaclavie Havlu spisanych przez Pawła Dąbrowskiego.

Był sierpień 1989 roku kiedy zdecydowaliśmy się odwiedzić naszych przyjaciół z Czechosłowacji. Większość z nas miała paszporty dyplomatyczne, ale i tak na granicy nie wiedzieliśmy czy nas przepuszczą. Początkowo nie chcieli, przetrzymywali nas dość długi czas. Zadzwoniłem wtedy do przyjaciół i powiedziałem, że jeśli nas nie przepuszczą to zrealizujemy drugi wariant i przejdziemy przez granicę nielegalnie. Telefony mieli na podsłuchu i po krótkim czasie, nie chcąc nas drażnić, przepuścili.

Po krótkiej wizycie w Pradze, gdzie większość z nas była po raz pierwszy, udaliśmy się na Hradeczek. Do domu gdzie przed kilkoma dniami Vasek umarł. Byliśmy gośćmi Olgi i Vaclava, w tym dla nich ważnym domu, w górach karkonoskich. Wtedy to właśnie po raz pierwszy mieliśmy naprawdę dużo czasu na rozmowę. Zachował się z tego spotkania film. Zły technicznie, ale z przepięknymi scenami kiedy nas gościli, ze wspaniałym obiadem. Często zapomina się, że Prezydent Havel oprócz tego, że pełnił ważne funkcje, był opozycjonistą, to świetnie gotował. Olga zresztą też. Do dzisiaj wspominamy ten obiad. Do późnych godzin w nocy oglądaliśmy albumy, opowiadaliśmy co dzieje się w Polsce.

Dopiero następnego dnia pojechaliśmy do Bratysławy na spotkanie z Dubcekiem. Było to bardzo ważne spotkanie. Mogliśmy im wtedy dużo pomóc, a trzeba pamiętać, że działo się to na przełomie. Później już wszystko bardzo szybko się potoczyło. Doszło do aksamitnej rewolucji, obalenia systemu komunistycznego, elit sprawujących władzę. Obserwowaliśmy to z dużym zainteresowaniem. Nasi przyjaciele z Czechosłowacji nie byli aż takimi optymistami, ale myśmy im o tym mówili. Widzieliśmy ten zew wolności. Przyjechaliśmy z zewnątrz i już to czuliśmy. Było widać młodych ludzi, grających, śpiewających na moście Karola, oni mieli gdzieś ten komunizm.

W późniejszym czasie, kiedy Havel przyjechał do Polski po raz pierwszy, jako Prezydent, a była to jego druga wizyta zagraniczna, wcześniej pojechał do Niemiec, miałem zaszczyt organizować mu wizytę. Poprosił mnie o to bo miał do mnie zaufanie. Wiedział, że w ambasadzie siedzą jeszcze komuniści, Prezydentem Polski jest Jaruzelski a w kancelarii jest jego cała ekipa. Obawiał się, że mogą zepsuć wizytę. Dlatego mi, jako posłowi do polskiego parlamentu, powierzył jej organizację.

Jednym z punktów wizyty było przemówienie Prezydenta w parlamencie. Było to dla mnie bardzo ważne przemówienie. Vasek mówił oczywiście o zasadach, czym on kieruje się w życiu. Często o tym pisał w swoich sztukach, esejach. Ale wymienił też po imieniu i nazwisku swoich przyjaciół z Polski. Mnie również, a wiadomo, że to jest zawsze bardzo miłe. Pokazał wtedy, że jako Prezydent zaprzyjaźnionego państwa nie zapomina o swoich przyjaciołach, nawet w takim miejscu.

Spotykaliśmy się jeszcze wielokrotnie. On sam o nas nie zapominał. Wystarczył sygnał „na Hrad” i przyjeżdżaliśmy. Prywatnie, czasami półprywatnie. Rzadko się zdarzało by to były całkowicie oficjalne wizyty. Oficjalnie na Hradzie byłem chyba tylko dwa razy.

Pewnego razu gdy Prezydent zaprosił nas na prywatny obiad wpadliśmy na pomysł organizacji w Bratysławie spotkania przedstawicieli trzech państw, Polski, Czechosłowacji i Węgier. W spotkaniu pod patronatem Prezydenta Havla brało udział również po dziesięciu przedstawicieli z parlamentów tych krajów. Tematem głównym były rozmowy o współpracy. Zachował się zresztą tekst który był wówczas przyjęty, a pisaliśmy go podczas wizyty w Lanach, letniej rezydencji prezydentów Czech. Na spotkaniu obecny był również Premier i Minister Spraw Zagranicznych. Tekst odręcznie napisany przez Vaska Havla zachowałem i jest on teraz przechowywany we Wrocławiu w Ossolineum.

Mi trudno mówić nawet Prezydent Vaclav Havel, chociaż oczywiście był Prezydentem obcego państwa. Dla mnie był on przyjacielem z gór, ze spotkań prywatnych. Zawsze kiedy przyjeżdżał do Polski, miał czas na spotkanie przy piwie, tak po czesku. To pokazuje, że nigdy nie zapominał o swoich przyjaciołach. Niezależnie kim byliśmy. Czy byliśmy politykami, czy też nie.

Doskonale pamiętam jedno z przełomowych spotkań w Polsce. Przyjechał wtedy również Lech Wałęsa, Pani Premier Suchocka. To było jakiś czas po wojnie na górze, która rozdzieliła starych kolegów, przyjaciół. Wtedy to właśnie, po dłuższym czasie doszło do pierwszych takich rozmów, odnowienia kontaktów, między niektórymi ludźmi a Lechem Wałęsą. Można powiedzieć, że Prezydent Havel nas z powrotem zjednoczył, a przynajmniej pomógł przełamać pewne bariery.

Zbigniew Janas – polski polityk, działacz opozycji w PRL, poseł na Sejm X, I, II i III kadencji.

Fot. z książki ‘Gdy chcieliśmy być wolni. Ursus w latach 1980-1989‘