PROGRAM  MWS NA LATA 2012-2015 (wersa PDF)

SKRÓT PROGRAMU MWS NA LATA 2012 – 2015 (wersa PDF)

 

                            PROGRAM

 

 

Mazowieckiej Wspólnoty Samorządowej

na lata 2012 – 2015

 

Motto:

                Wolność i demokracja, raz wywalczona,

                nie stanie się wartością trwałą polskiej państwowości

                bez codziennej pielęgnacji i wzbogacania zdobyczy

               ogólnospołecznych, wypracowanych solidarnie

               w czasach przełomu ustrojowego krajów

               Europy Środkowej i Wschodniej.

 

   

Warszawa, listopad 2011 roku

 

W s t ę p 

    Inspiracją dla Programu Mazowieckiej Wspólnoty Samorządowej na lata 2012-2015 były deklaracja ideowo-programowa oraz cele statutowe Wspólnoty Mazowieckiej, przyjęte w 2001 roku, w akcie założycielskim naszego stowarzyszenia. Inspiracje czerpaliśmy również z bogatego doświadczenia Wspólnoty w działaniu na rzecz rozwoju samorządności i demokracji, w szczególności na Ziemi Mazowieckiej. Program ten jest rezultatem wielomiesięcznej dyskusji ideowo-programowej naszych struktur, wywołanej przyjętą przez nasze środowisko w marcu 2010 roku w Piastowie pod Warszawą, „Rezolucją Piastowską”, a także wynikiem wieloletniej obserwacji przemian demokratycznych w Polsce. (Wyżej wymienione dokumenty można znaleźć na stronie internetowej www.mws.org.pl )

     Jako niezależni od partii politycznych samorządowcy z wielu powiatów Mazowsza, a także z Warszawy, chcemy podzielić się swoim doświadczeniem zawodowym i samorządowym z mieszkańcami całego Mazowsza, aby wpływać na poprawę jakości ich życia oraz zapewnić im wpływ na wybór i decyzje lokalnych władz. Uważamy, że samorządność, rozumiana, jako współudział obywateli w decydowaniu o kształcie ich małych ojczyzn jest dzisiaj zagrożona przez ekspansję partii politycznych. Chcemy temu się przeciwstawić poprzez doprowadzenie do zmiany systemu wyborczego w Polsce, w kierunku dania równych szans wszystkim obywatelom. Będziemy to osiągać przez rozbudzanie świadomości obywatelskiej wyborców, zniechęconych do demokracji przez jałowe spory elit politycznych, głównie parlamentarnych. 

   Pragniemy również wykorzystać aktywność naszych członków i sympatyków dla poprawy bytu mieszkańców naszego regionu poprzez inicjowanie zmian w systemie edukacji, ochrony zdrowia, pomocy społecznej, ochrony środowiska oraz tworzenie sprzyjających warunków dla rozwoju przedsiębiorczości. Wiele można zmienić i poprawić, nie oglądając się i nie czekając na „odgórne” reformy, dzięki aktywności lokalnych społeczności i wymianie informacji o najlepszych praktykach. 

       Program MWS obejmuje lata 2012-2015, pokrywające się z kadencją obecnych władz Wspólnoty. Jest oczywiste, że wiele z celów, jakie sobie stawiamy może być osiągnięte w dłuższym okresie czasu. Osiągnięcie tych celów, zarówno krótkookresowych jak i długofalowych, wymaga doskonalenia sposobów działania Mazowieckiej Wspólnoty Samorządowej, co jest opisane w ostatniej części naszego programu. Chcemy współpracować w realizacji tego programu z innymi organizacjami pozarządowymi oraz tymi członkami partii politycznych, którzy zechcą nas wspierać w realizacji naszych zamierzeń. 

 

I.    Wartości i idee 

 

 

          Założyciele Mazowieckiej Wspólnoty Samorządowej w deklaracji programowej z listopada 2001 r. sformułowali podstawowe zasady, jakimi Wspólnota będzie się kierowała w swojej działalności. Są nimi: 

• Uznanie rozwoju każdego człowieka i tworzonych przez niego instytucji i struktur, jako głównego celu działalności publicznej,
• Uznanie w działalności publicznej, zgodnie z zasadą pomocniczości, prymatu struktur „niższych” nad „wyższymi”: rodziny nad gminą, społeczności lokalnej nad regionalną,
• Uznanie pomocy osobom słabszym, znajdującym się w trudnej sytuacji, za obowiązek społeczności lokalnych, regionalnych i państwa,
• Uznanie dorobku pokoleń Polaków za podstawę budowania przyszłości. 

         Zasady te wywodzą się wprost z chrześcijańskiego systemu wartości (głównie encykliki społeczne Jana Pawła II), który powinien stanowić podstawowy fundament funkcjonowania naszego państwa i jego struktur lokalnych. Inicjatorzy powołania Wspólnoty opierali się na uznaniu, że budowanie wolności jest możliwe tylko w działaniu na rzecz dobra wspólnego. Dlatego też mechanizmy demokracji muszą zapewniać podejmowanie funkcji publicznych przez ludzi, którzy odpowiedzialność za sprawy publiczne będą traktować, jako podstawę ich służby, skierowanej do mieszkańców, członków wspólnoty samorządowej, którą reprezentują. 

        Główne cele działalności Wspólnoty, zdeterminowane powyższymi zasadami, zostały określone w Statucie Wspólnoty:

1. popularyzacja zasad demokracji w życiu społeczno – politycznym, opartym na chrześcijańskim systemie wartości i poszanowaniu własności prywatnej,
2. propagowanie idei samorządności,
3. prowadzenie działalności na rzecz edukacji patriotycznej, obywatelskiej i samorządowej,
4. budowanie więzi wspólnotowych pomiędzy mieszkańcami różnych rejonów województwa mazowieckiego,
5. działanie na rzecz podnoszenia poziomu życia mieszkańców województwa mazowieckiego,
6. występowanie w obronie praworządności i przestrzegania praw obywatelskich oraz interesu publicznego obywateli Rzeczpospolitej Polskiej,
7. podejmowanie działań, mających na celu ochronę środowiska naturalnego, dbanie o zachowanie dziedzictwa narodowego i kulturowego oraz regionalnych tradycji i zwyczajów,
8. edukacja ekologiczna i regionalna,
9. uczestnictwo w kształtowaniu ustroju politycznego, społecznego i gospodarczego,
10. popieranie przedsiębiorczości i aktywności obywateli,
11. wspieranie rodziny i jej praw w życiu publicznym,
12. uczestniczenie w życiu politycznym kraju.

  

II.  O demokracji i samorządności 

 

 

1.      Słabości modelu polskiej demokracji 

     Model demokracji, jaki ukształtował się w Polsce w ostatnich latach, w sposób negatywny wpływa na organizowanie się i funkcjonowanie samorządów lokalnych. Obserwujemy postępujące zawłaszczanie przez partie polityczne przestrzeni samorządowej kosztem organizacji wyborców, niezwiązanych z partiami politycznymi. Jest to szczególnie widoczne w samorządach ponadgminnych. Partie polityczne przenoszą na szczebel samorządowy sposób działania podporządkowany logice walki partyjnej ze szkodą dla lokalnych społeczności, które oczekują od swoich przedstawicieli we władzach samorządowych współpracy w rozwiązywaniu ich problemów. Dla skutecznego działania władz samorządowych konieczna jest taka zmiana reguł wyborczych, aby stworzyć komitetom wyborców, niezwiązanym z partiami politycznymi, możliwość równego konkurowania z komitetami partyjnymi.

    Szczególnie negatywnymi i wzajemnie powiązanymi cechami naszego modelu demokracji są:

1.1.          Dominacja kilku partii politycznych, spośród których Polacy wybierają swoich przedstawicieli do parlamentu. Niezwykle trudne jest przebicie się do parlamentu nowych sił politycznych, między innymi z uwagi na istnienie progów wyborczych. Pięcioprocentowy próg w wyborach wyższych szczebli samorządowych prowadzi do eliminacji ugrupowań, uzyskujących w części okręgów nawet kilkunastoprocentowe wyniki, a w przypadku sejmiku wojewódzkiego czy rad Warszawy powoduje, że uzyskanie mandatów jest możliwe tylko przez duże zasobne partie polityczne. Kandydat musi osiągnąć kilkanaście tysięcy głosów, czego nie osiąga większość kandydatów z list popularnych partii (nawet w wyborach do Sejmu), a komitety niezależne – ponad 100 tys. głosów, aby uzyskać jeden czy dwa mandaty,

1.2.          Wielkość okręgów wyborczych; partie parlamentarne, od lat te same, poprzez swoich przedstawicieli w samorządach, uchwaliły tak podział terytorialny na okręgi wyborcze do sejmików wojewódzkich, żeby nikt nowy, żadne ugrupowanie obywatelskie czy osoby indywidualne, nie mogli zdobyć mandatu w sejmiku wojewódzkim. Przeciętny okręg wyborczy do sejmiku w województwie mazowieckim liczy 600 do 900 tys. mieszkańców, czyli porównywalnie do dużych okręgów wyborczych do Sejmu RP, a przeciętny okręg do Senatu RP liczy tylko ok. 380 tys. mieszkańców. Wiemy z praktyki wyborczej, że przy takiej liczebności okręgów wyborczych tylko partie parlamentarne mają szansę na mandaty, bo nie głosuje się tutaj na ludzi, tylko na znane szyldy wyborcze.

1.3.          Partie polityczne korzystają z dofinansowania z budżetu państwa, czyli są finansowane przez podatników (z dotacji budżetowych oraz ze zwrotu kosztów kampanii wyborczej). Z dofinansowania korzystają partie, które osiągnęły sukces wyborczy, weszły do parlamentu lub osiągnęły w skali kraju powyżej 3% oddanych głosów. Stawia to w niekorzystnej sytuacji wszelkie nowe inicjatywy polityczne oraz komitety lokalne, startujące w wyborach samorządowych, które nie korzystają z takiego dofinansowania. Podobnie dyskryminuje finansowo te komitety zakaz zatrzymywania nadwyżek środków zebranych na kampanię wyborczą. Zapisy Kodeksu Wyborczego, mówiące o zagospodarowaniu nadwyżki środków na kampanię wyborczą nakazują wszystkim, poza partiami politycznymi i ich koalicjami, zwrot nadwyżek. Partie mogą przekazać te nadwyżki na fundusz wyborczy partii, podczas gdy komitety wyborców muszą przekazać je na rzecz organizacji pożytku publicznego.

1.4.          Dominujące partie prowadzą ze sobą ciągłe spory, niejednokrotnie dotyczące spraw nieistotnych, ale przykuwających poprzez media uwagę większości obywateli. Programy działania partii mają przede wszystkim wymiar propagandowy; wyborcom trudno zorientować się, jaką naprawdę politykę mają zamiar prowadzić poszczególne partie polityczne po wygraniu wyborów.

1.5.          Ukształtowany układ partyjny podtrzymują media; ciągły dostęp do mediów partie parlamentarne wykorzystują do permanentnej kampanii wyborczej, zdobywając w ten sposób przewagę popularności, której ugrupowania pozaparlamentarne nie są w stanie zniwelować w stosunkowo krótkiej kampanii wyborczej. Większość mediów nie jest przy tym obiektywna, opowiada się w sposób bardziej lub mniej jawny za określonymi ugrupowaniami. Innymi cechami naszych mediów są: koncentrowanie się na powierzchni zjawisk, brak przygotowania dziennikarzy do relacjonowania bardziej skomplikowanych zagadnień, niska etyka zawodowa, wyrażająca się w pogoni za tanią sensacją, dającą dużą oglądalność, czyli dodatkowe zyski. Powoduje to koncentrowanie się partii na zabiegach medialnych ze szkodą dla budowania rzetelnych programów działania.

1.6.          Partie nie są zorganizowane w sposób demokratyczny. Rządzą liderzy, którzy utrzymują dyscyplinę, posługując się straszakiem wyborczym. Niepokorni są usuwani z partii, nie trafiają na listy wyborcze lub są lokowani na listach wyborczych na miejscach „nie biorących”, a więc znikają z polityki.

1.7.          Konstrukcja systemu wyborczego jest wadliwa, bo powoduje, że do organów wybieralnych wchodzą najczęściej osoby umieszczane na listach partyjnych na czołowych miejscach. Kwalifikacje kandydatów nie mają większego znaczenia, ponieważ wyborcy nie znając kandydatów głosują na partię, a nie na poszczególnych kandydatów. W dzisiejszych partiach nie działają mechanizmy demokratyczne. O składzie parlamentu decydują, tak naprawdę, liderzy partii politycznych reprezentowanych w Sejmie, a nie wyborcy. 

         Konsekwencją takich słabości klasy politycznej jest słabnące zainteresowanie ludzi polityką, przejawiające się niską frekwencją wyborczą. Ludzie mają poczucie, że nic od nich nie zależy, słabo orientują się  w programach poszczególnych partii, co sprawia, że są podatni na manipulacje aparatów partyjnych i mediów. W konsekwencji, ludzie albo nie biorą udziału w wyborach albo głosują na listy partyjne, znajdując się pod wpływem zabiegów marketingowych sztabów największych partii politycznych, finansowanych z naszych podatków. Nie znając kandydatów ani ich programu, głosują zazwyczaj na pierwszych na liście partyjnej, którymi są najczęściej osoby znane z mediów.

2.      Problemy samorządów lokalnych

 2.1            Ukształtowany w Polsce system wyborczy eliminuje z wyborów do organów przedstawicielskich osoby, które nie identyfikują się z określonymi partiami politycznymi i nie chcą uczestniczyć w jałowej walce partyjnej a posiadają odpowiednie kwalifikacje, doświadczenie i wolę działania społecznego. W szczególności dotyczy to tych, którzy działają w rozmaitych lokalnych organizacjach wystawiających swoich kandydatów w wyborach samorządowych wszystkich szczebli samorządu.

2.2            Podstawowym problemem jest niedostatek środków finansowych, pogłębiony przez nakładanie na samorządy nowych zadań bez przydzielania środków na ich sfinansowanie, oraz uzależnienie wpływu środków od decyzji rządowych, co w dużej mierze ogranicza niezależność samorządów. Konstytucyjnie gwarantowana stabilność finansów jednostek samorządu terytorialnego, znajdująca swoje odniesienie w zapewnieniu adekwatności dochodów w stosunku do przyznanych kompetencji oraz rekompensowaniu zmian zakresu obowiązków odpowiednimi zmianami w podziale dochodów publicznych od wielu lat nie była wielokrotnie dotrzymywana przez kolejne rządy. Naruszanie tych zasad następowało nie tylko poprzez nakładanie na samorządy nowych obowiązków, bez przyznania odpowiednich dodatkowych źródeł finansowania, lecz przede wszystkim poprzez zmniejszanie dochodów bądź wzrosty wydatków, spowodowane decyzjami sejmowymi bądź rządowymi, nie rekompensowane zwiększeniem dofinansowania samorządów.

2.3            Problemy inwestycyjne są dla władz samorządowych tematem nierozwiązywalnym, od początku przemian ustrojowych w Polsce. Brak środków inwestycyjnych, mimo istnienia przepisów o partnerstwie publiczno-prywatnym i utrzymywanego wzrostu PKB, jest główną przyczyną wyhamowania rozwoju terenów małomiasteczkowych i wiejskich. Rozwój działalności inwestycyjnej hamuje także brak planów zagospodarowania przestrzennego, na opracowanie, których wiele gmin i miast nie ma środków finansowych. Często wynika to także z braku woli ich uchwalenia, gdyż pozbawia to urzędników samorządowych (w ich mniemaniu) części władzy.

2.4            Kolejnym problemem jest szeroko dyskutowana w kampaniach wyborczych sytuacja w oświacie. Wynagrodzenia i zasady zatrudniania nauczycieli są określane przez zapisy Karty Nauczyciela oraz decyzje rządowe. Jednocześnie gminy mają niewystarczające środki na modernizacje placówek oświatowych, ponieważ gros środków budżetów oświatowych pochłaniają płace. Samorządy odpowiedzialne za nadzór nad placówkami oświatowymi mają niewielkie możliwości oddziaływania na poziom kształcenia. Programy szkolne są przeładowane treściami, które w społeczeństwie informatycznym nie powinny być już przedmiotem nauczania ogólnego. Dzieci i młodzież szkolna są rozwinięte umysłowo często bardziej niż przewidzieli to autorzy podręczników i programów szkolnych, z których ci pierwsi mają się uczyć. Nie zauważanie tego faktu prowadzi do braku zainteresowania młodzieży szkolnej samym procesem nauczania, co prowadzi do rozluźnienia dyscypliny uczniów. Czary goryczy dopełnia permanentny brak pieniędzy na nowoczesne multimedialne środki nauczania, ale też na przygotowanie nauczycieli do nowego sposobu prowadzenia zajęć, którego wymaga postęp cywilizacyjny. Przygotowanie młodzieży do wyboru studiów, a w konsekwencji wyboru zawodu, czyli problem profesjonalnych badań młodych ludzi w zakresie orientacji zawodowej, jest lekceważony przez władze oświatowe, a nagminnym pretekstem do nie robienia czegokolwiek w tej sprawie jest wspomniany wcześniej brak pieniędzy. I tak zaklęty krąg niemożności trwa latami, efektem którego jest relatywne cywilizacyjne cofanie się młodych Polaków, zamiast wzrostu ich konkurencyjności w stosunku do rówieśników ze „starej” Europy.

2.5            Podobnie rzecz się ma z ochroną zdrowia. Samorząd terytorialny nie jest dysponentem środków na finansowanie ochrony zdrowia mieszkańców. Środki te pobierane z dochodów podatników kierowane są do zcentralizowanego funduszu NFZ. Podstawowa opieka lekarska w większości niepubliczna, wspierana jest przez samorządy gminne poprzez preferencyjne udostępnianie budynków oraz finansowanie z budżetów gminnych programów profilaktycznych. Natomiast opieka specjalistyczna i szpitalna spoczywa na barkach słabych finansowo samorządów powiatowych. Przerzucanie odpowiedzialności za wieloletnie zobowiązania szpitali na budżety powiatów jest iluzorycznym rozwiązaniem problemu. Sugerowane przekształcanie SPZOZ w spółki prawa handlowego nie jest w każdym przypadku skutecznym posunięciem organizacyjnym.

2.6            Poważnym problemem społecznym jest dzisiaj trwałość rodziny, jako podstawowej komórki społecznej. – Wspieranie rodziny nie powinno pozostawać hasłem politycznym w kampaniach wyborczych czy suchym punktem programu organizacji pożytku publicznego. Wspieranie rodziny jest konieczne przy dzisiejszym rozwoju cywilizacyjnym, objawiającym się (z powodu natłoku informacji i braku kontroli dostępu do niej) odsuwaniem się ludzi od siebie, brakiem kontaktu emocjonalnego i uczuciowego, także w rodzinie. Nasze dzieci „dzięki” rozwojowi techniki, mogą, poza potrzebą bezpieczeństwa, odżywiania i ubrania, żyć w wirtualnym świecie, stwarzanym przez media elektroniczne. Degradowane są więzi syna i córki z ojcem i matką, zagonionymi zdobywaniem środków do życia, czy pochłoniętymi pogonią za komfortem życia. Inni członkowie rodziny nie mają możliwości zastąpienia dzieciom rodziców. Powoduje to nieodwracalne szkody w psychice i uczuciowym rozwoju młodych ludzi, a to często, po latach, prowadzi do rozpadu ich własnych rodzin pod byle pretekstem. Już dzisiaj wiele rodzin istnieje tylko w państwowych systemach komputerowych czy w księgach kościelnych! Działanie na rzecz wspierania rodziny, w takiej sytuacji, wydaje się być niezwykle istotne dla losu każdego narodu i państwa i nie powinno być skażone podejściem politycznym.

 

III. Program Mazowieckiej Wspólnoty Samorządowej

 

 

1.                Działania na rzecz wzmocnienia demokracji 

      Zadaniem priorytetowym Zarządu Mazowieckiej Wspólnoty Samorządowej w obecnej kadencji powinny być działania na rzecz stworzenia lepszych warunków uczestnictwa mieszkańców, niezależnych od partii politycznych, w procesie wyborczym, wyłaniającym władze samorządowe w Polsce. W naszym wspólnym interesie jest taka zmiana reguł wyborczych i finansowania demokracji, aby zapewnić równe możliwości wyboru do organów przedstawicielskich reprezentantów partii politycznych i osób niezwiązanych z partiami politycznymi tak, aby nasze interesy reprezentowali nasi przedstawiciele, przed nami odpowiedzialni, a nie nominaci szefów partii politycznych. Taka zmiana reguł wyborczych pozwoli ukształtować władze samorządowe w sposób bardziej reprezentatywny. Pozwoli także lepiej rozwiązywać problemy samorządów lokalnych. 

       Wspólnota podejmie działania w celu naprawy wypaczonego modelu demokracji, który konserwuje monopolistyczną pozycję partii reprezentowanych w parlamencie i ogranicza aktywność obywateli nie identyfikujących się z partiami politycznymi. Działania będą polegały na opracowaniu propozycji legislacyjnych oraz wykorzystaniu wszelkich dostępnych w państwie prawa form nacisku w celu uchwalenia niezbędnych zmian systemu wyborczego i warunków finansowania demokracji. Zmiany te powinny obejmować przed wszystkim kodeks wyborczy, ustawy o partiach politycznych i o finansowaniu partii politycznych oraz zasady podziału na okręgi wyborcze.

Proponujemy następujące zmiany prawa:

1.1.     Kodeks wyborczy: 

1. Wybory większościowe – podstawą systemu wyborczego, 
2. Wprowadzenie jednomandatowych okręgów wyborczych (JOW) w wyborach samorządowych do rad wszystkich szczebli i sejmików samorządowych, 
3. Bezpośrednie wybory wójta/burmistrza/prezydenta, starosty i marszałka województwa w pierwszej turze, 
4. Złagodzenie warunków zbierania podpisów poparcia dla kandydatów, 
5. Ustanowienie Senatu izbą samorządową; wybór senatorów byłby dokonywany przez sejmiki wojewódzkie,
6. Wprowadzenie jednomandatowych okręgów wyborczych (JOW) w wyborach do Sejmu RP.

      Powyższe zmiany Kodeksu Wyborczego spowodują poprawę jakości demokracji poprzez:

1.     głosowanie na osobę, nie na szyldy komitetów wyborczych, a więc zbliżenie wyborców do wybieranych przez nich radnych miejskich, powiatowych
i wojewódzkich, starostów i marszałków województw oraz posłów na Sejm RP,

2.      kilkukrotne zmniejszenie okręgów wyborczych w wyborach do sejmików wojewódzkich i do Sejmu RP (do wielkości poniżej 100 tys. mieszkańców),

3.      zmniejszenie zainteresowania obywatelskich kandydatów listami partyjnymi,

4.      ułatwienie dostępu kandydatów niezależnych od partii parlamentarnych do władz samorządowych i państwowych,

 5.      znaczące oszczędności wydatków z budżetu państwa na organizację wyborów – likwidacja II tury oraz spłaszczenie wieloszczeblowej struktur PKW. 

1.2.          Ustawa o partiach politycznych 

            Należy rozszerzyć art. 8 ustawy o partiach politycznych, który stanowi, iż „Partie polityczne kształtują swoje struktury oraz zasady działania zgodnie z zasadami demokracji, w szczególności przez zapewnienie jawności tych struktur, powoływania organów partii w drodze wyborów i podejmowania uchwał większością głosów” o zapis obligujący partie do stosowania zasad demokratycznych przy podejmowaniu decyzji o kolejności na partyjnych listach wyborczych, np. w drodze prawyborów, do czasu wprowadzenia JOW. 

1.3.          Finansowanie demokracji, a nie partii politycznych 

           Wspólnota proponuje uchwalenie ustawy o finansowaniu demokracji, w miejsce obecnie obowiązującej ustawy o finansowaniu partii politycznych, która w naszym przekonaniu narusza konstytucyjną zasadę równości obywateli wobec prawa. Prawdziwe finansowanie demokracji to finansowanie kampanii tych ugrupowań politycznych, które nie są wystarczająco znane, bo te i tylko te mają trudne warunki startu wyborczego. O tym, czy propozycje programowe i osobowe tych organizacji są atrakcyjne niech decydują wyborcy, a nie bariery prawne, progi i limity, tworzone celowo przez aktualnie rządzących, zainteresowanych eliminacją politycznej konkurencji.

       W sprawie finansowania partii politycznych opowiadamy się za zniesieniem obecnego systemu zwrotu nakładów poniesionych na kampanię wyborczą oraz dotacjom na partie polityczne z budżetu. Zamiast tego postulujemy finansowanie kampanii wyborczych ze środków zgromadzonych przez kandydatów, zniesienie limitu darowizn na cele wyborcze przez osoby prywatne przy jednoczesnej pełnej jawności danych darczyńców oraz wprowadzenie możliwości odpisów podatkowych na partie polityczne (na analogicznych zasadach jak na organizacje pożytku publicznego). Opowiadamy się za wprowadzeniem zakazu finansowania przez partie parlamentarne kampanii wyborczych w wyborach samorządowych. Założeniem zmian w systemie finansowania jest zamrożenie poziomu kosztu budżetowego finansowania demokracji oraz zwiększenie wpływu obywateli na dystrybucje środków przeznaczanych na ten cel.

1.4.          Finanse samorządów 

            Proponujemy wprowadzenie ustawowego zakazu nakładania na samorządy nowych zadań bez zapewnienia środków finansowych z budżetu centralnego. Wobec konieczności zmniejszenia deficytu finansów publicznych, którego źródła leżą przede wszystkim w wieloletnich zaniedbaniach i błędnej polityce kolejnych rządów, należy spodziewać się prób przerzucania na samorządy kosztów reformy finansów publicznych. Wspólnota będzie zdecydowanie przeciwstawiać się tym próbom, zważywszy na trudną już dzisiaj sytuację wielu budżetów samorządowych. Proponujemy wprowadzenie następujących rozwiązań stabilizujących sytuację finansową samorządów:

1. W samorządowych ustawach ustrojowych ujednolicenie sytuacji w każdej z kategorii samorządów min. poprzez nadanie wszystkim miastom tzw. prezydenckim statusu miast na prawach powiatów, dzięki czemu zakresy i koszty realizacji usług w większych i dużych miastach ulegną ujednoliceniu ( np. zarządzania drogami gminnymi, powiatowymi i wojewódzkimi na terenie miast).
2. Nadanie subwencji oświatowej rangi ustawowej, z jednoczesnym określeniem standardu usług oświatowych na poszczególnych poziomach kształcenia i zagwarantowanym finansowaniem usługi standardowej w przekazywanej z budżetu państwa subwencji (w kosztach standardu znajdowałyby się płace pracowników oświaty i bieżące utrzymywanie placówek, w tym bieżące remonty). W innym przypadku przejęcie przez państwo finansowania kosztów wynagrodzeń pracowników oświaty, a samorządy finansowałyby koszty utrzymania placówek oświatowych.
3. Uchwalenie nowej ustawy o dochodach samorządu terytorialnego wprowadzającej w zakresie udziału jednostek samorządu terytorialnego w dochodach państwa następujące zmiany:

 Gminy:

        a) udziały w PIT na obecnym/wyższym poziomie;

        b) rezygnację z udziału w CIT (po nadaniu wszystkim tzw. miastom

             prezydenckim statusu miast na prawach powiatu. W pozostałych gminach

             miejskich, miejsko- wiejskich i wiejskich udział w CIT jest nieznaczący);

        c) udział w VAT na poziomie ok. 10% uzyskiwanych dochodów z udziału w PIT lub zwrot gminom wpłaconego VAT z przeznaczeniem na wybrane inwestycje.

Powiaty:

            a) udział w PIT na obecnym/ wyższym poziomie; 

            b) udział w CIT na obecnym poziomie; 

            c) udział w VAT na poziomie w ok.10% obecnych dochodów z udziału w PIT lub zwrot powiatom wpłaconego VAT z przeznaczeniem na wybrane

                inwestycje.

Województwa:

a)     rezygnacja z udziału w PIT, gdyż stanowi on stosunkowo nieznaczne źródło dochodów; 

b)     udział w CIT na obecnym poziomie; 

c)      udział w VAT w wysokości 10% obecnych dochodów z CIT. 

Rekompensatę w postaci udziału w podatku VAT należałoby tak wyliczyć dla wszystkich rodzajów samorządów, aby saldo udziału w VAT i utraconego CIT (gminy) lub PIT ( województwa) w skali ogólnokrajowej dla tej kategorii samorządów nie było ujemne. 

          4.  Zmiana ustawy o „janosikowym” – Wspólnota będzie wspierać wszystkie działania polityczne zdążające do ograniczenia tego obciążenia podatkowego do realnej wielkości, adekwatnej do aktualnych potrzeb rozwoju bogatych gmin. Dobrym przykładem jest tu Warszawa i okoliczne powiaty, których potrzeby rozwojowe są znacznie większe, ze względu na ich stołeczny charakter, niż gminy przez nie dofinansowywane. Problemem jest też celowość tego typu dotacji, bowiem nie są one w żaden sposób rozliczane. Brak jest ustawowego katalogu rodzajów wydatków czy inwestycji, które mogłyby być finansowane z tych środków.

 

  2.                Dostęp do mediów publicznych  

           Domagamy się szerszego dostępu do mediów publicznych dla ugrupowań pozaparlamentarnych w ramach Forum Obywatelskiego. Dostęp ten pozwoliłby, chociaż częściowo, zniwelować przewagę medialną, jaką mają ugrupowania parlamentarne, stale obecne w mediach. W debatach publicznych, w ramach „FO”, powinny brać udział tylko organizacje pozaparlamentarne, które dzięki takiej reklamie mogłyby zaistnieć w świadomości wyborców i miałyby szansę realnego konkurowania z ugrupowaniami parlamentarnymi. 

          Debata obywatelska winna dotyczyć przyszłości Polski. Niedopuszczalne byłoby sprowadzanie takiej debaty li tylko do zwykłej promocji ugrupowań pozaparlamentarnych lub kreowania wizerunku nowych postaci politycznych. Partie parlamentarne miałyby specjalny czas antenowy na odniesienie się do ważniejszych tez z debat Forum Obywatelskiego. Finansowanie Forum Obywatelskiego byłoby realizowane ze środków przeznaczonych na finansowanie demokracji (patrz p. 1.3). 

 

3.                Wspieranie przedsiębiorczości 

3.1.      Wspólnota będzie wspomagała inicjatywy obywatelskie i samorządowe poprawiające warunki funkcjonowania i rozwoju przedsiębiorstw ze szczególnym uwzględnieniem drobnej przedsiębiorczości. Będzie zabiegać o tworzenie parków naukowo – technologicznych oraz ochronę środowiska poprzez wspieranie ekologicznej utylizacji odpadów komunalnych, produkcję energii ze źródeł odnawialnych oraz rolnictwa naturalnego. 

3.2.     Wspólnota będzie inspirowała władze samorządowe w kierunku stwarzania przyjaznego klimatu dla inwestycji w regionie poprzez tworzenie charakterystyk gmin, miast, powiatów dla celów inwestycyjnych, oraz łączenie inicjatyw międzygminnych i międzypowiatowych pod patronatem odpowiednio starostw powiatowych oraz Urzędu Marszałkowskiego. Wspólnota będzie postulować uchwalenie przepisów o obligatoryjnym opracowaniu i uchwaleniu planów zagospodarowania przestrzennego w każdej gminie, do 2016 roku. Jesteśmy za tym by w budżetach państwa na lata 2013, 2014 i 2015 znalazły się środki finansowe na wspieranie samorządów w procesie tworzenia planów zagospodarowania przestrzennego gmin, gdyż pozostawienie tego obowiązku gminom w ciągu ostatnich 20 lat pokazało, że bez nacisku i wsparcia władz państwowych samorządy terytorialne tego nie zrobią, z różnych powodów. Brak tych planów stwarza ogromne bariery inwestycyjne i prowadzi wprost do korupcji w samorządach lokalnych. Postulujemy także znaczące uproszczenie procedur i warunków tworzenia planów przestrzennego zagospodarowania jednostek samorządowych w celu obniżenia kosztów ich tworzenia. 

3.3.  Wielką barierą w rozwoju przedsiębiorczości, zwłaszcza, jeśli chodzi o małe i średnie przedsiębiorstwa oraz nowo powstające biznesy, jest dostęp do środków finansowych. Nowo powstające i małe przedsiębiorstwa z reguły nie mają wystarczającego kapitału na rozwój i nie mają także dostępu do finansowania bankowego (brak historii kredytowej, brak zabezpieczeń). Instytucje międzynarodowe, w ramach walki z kryzysem, przeznaczają znaczące środki na pomoc finansową dla podmiotów wspierających małe i średnie przedsiębiorstwa. Środki takie są również przeznaczane przez Unię Europejską. W Polsce istnieją fundusze pożyczkowe i poręczeniowe, korzystające z tych środków, jednak ich potencjał nie jest w pełni wykorzystany. Wspólnota i jej przedstawiciele w samorządach będą wspierali inicjatywy zmierzające do tworzenia lokalnych funduszy pożyczkowych i poręczeniowych z udziałem kapitału gminy, wykorzystujące środki z Unii Europejskiej dla wspomagania rozwoju małej i średniej przedsiębiorczości na terenie Mazowsza. Będziemy wspierali współpracę lokalnych banków spółdzielczych zarówno z gminami jak i przedsiębiorcami a także będziemy zachęcali banki spółdzielcze do udziału w tworzeniu przez gminy lokalnych funduszy pożyczkowych i poręczeniowych.

 

4.                Wspieranie nowoczesnych narzędzi komunikacji 

            Coraz większą rolę w życiu codziennym odgrywa posługiwanie się nowoczesnymi narzędziami komunikacji, w szczególności internetem. Pełne wykorzystanie możliwości, jakie stwarza nowoczesna technologia dla poprawy jakości życia wymaga działania na wielu polach. Należy zapewnić tani i powszechny dostęp do szerokopasmowego internetu, ze wsparciem samorządów w szczególności tam gdzie komercyjne zapewnienie dostępności do internetu jest nieopłacalne. Ma to znaczenie również z punktu widzenia wspierania przedsiębiorczości w regionach zaniedbanych gospodarczo. Należy w szkołach stworzyć dzieciom i młodzieży warunki do nauki posługiwania się komputerem, zwracając uwagę na wykorzystanie komputera, jako narzędzia nauki i poznawania świata. Wielką rolę mogą odegrać tu nauczyciele, stosując nowoczesne multimedialne narzędzia nauczania. Samorządy w ramach posiadanych środków powinny zadbać o wyposażanie szkół w sprzęt multimedialny oraz powinny zachęcać nauczycieli do podnoszenia kwalifikacji i stosowania nowoczesnych form nauczania. 

            Niezwykle ważna dla usprawnienia pracy władz samorządowych jest informatyzacja urzędów, która ułatwia pracę, pozwala na szybsze załatwianie spraw a także może być źródłem oszczędności. Coraz powszechniejsze stanie się załatwianie spraw urzędowych przez internet, który pozwala także na bieżące informowanie mieszkańców o pracy samorządu, zbieranie opinii mieszkańców oraz bieżące śledzenie załatwianych spraw. Wspólnota i jej członkowie będą zabiegali o przyspieszenie tempa informatyzacji urzędów samorządowych. 

            Szybki rozwój technologii informatycznych powoduje, że część społeczeństwa, zwłaszcza starsi mieszkańcy, nie nadąża za dokonującymi się zmianami. Powoduje to „wykluczenie informatyczne”. Należy temu przeciwdziałać poprzez organizowanie i wspieranie kursów komputerowych w ramach klubów seniora czy uniwersytetów trzeciego wieku. Samorządy powinny wspierać tego typu szkolenia organizowane również przez prywatne organizacje szkoleniowe. 

            Członkowie Wspólnoty będą wspierali wszelkie działania ukierunkowane na zwiększenie dostępności szerokopasmowego internetu w województwie mazowieckim oraz na upowszednienie stosowania nowoczesnych technologii informatycznych w codziennym życiu: w szkołach, domach i urzędach.

 

5.                Edukacja i oświata 

            Problemy oświaty (opisane w Roz. II. ) muszą być rozwiązane poprzez zwiększenie udziału samorządów w podatkach (patrz p. 1.4). 

            Niezwykle ważne miejsce w działalności samorządowej zajmuje system edukacji. Wspólnota będzie wspierała aktywność obywatelską mającą na celu poprawę systemu edukacji i sprawności aparatu oświaty zwłaszcza w zakresie: 

• Nowoczesnego multimedialnego nauczania,
• Identyfikacji predyspozycji i zdolności młodzieży gimnazjalnej, licealnej, studentów i absolwentów,
• Przygotowanie rodziny do racjonalnego wyboru rodzaju kariery zawodowej dziecka, zgodnej z prognozami rozwoju rynku pracy,
• Tworzenia przez samorządy lokalne nowoczesnych ośrodków szkoleń zawodowych. 

            Propozycje te mają oparcie nie tylko w poważnym traktowaniu problemu i losu przyszłych pokoleń naszego kraju, ale także wynikają z obowiązujących Polskę przepisów unijnych, dotyczących poradnictwa i orientacji zawodowej, w szczególności dla młodzieży szkolnej i studentów. W warunkach gospodarki rynkowej, brak znajomości rynku pracy i jego perspektywy rozwoju przez rodziców i młodzież szkolną, tak jak brak elastyczności systemu oświaty i uczelni wyższych, co do programów nauczania  proponowanych kierunków studiów, prowadzi wprost do jednego z najgorszych skutków społecznych – bezrobocia wśród absolwentów szkół średnich i wyższych. 

 

6.                Ochrona zdrowia  

         Niezbędny jest polityczny konsensus i szeroka publiczna dyskusja w kwestii dalszego reformowania służby zdrowia.

          Będziemy popierali wszystkie działania, prowadzące do oczyszczenia systemu ochrony zdrowia z nawyków i pozostałości rodem z PRL-u. Jeszcze dzisiaj mamy do czynienia z:

• Wykorzystywaniem publicznego majątku do prywatnych celów lekarzy i personelu medycznego, 
• Stwarzaniem sztucznych barier przyjęć do lekarzy specjalistów, po to tylko, żeby pacjenci zrozumieli, że powinni zgłosić się do ich gabinetów prywatnych „na mieście” lub skorzystać z płatnych usług fundacji medycznej, działającej w tym samym szpitalu publicznym, obsługiwanej przez pracowników tegoż szpitala publicznego, 
• Zwykłą korupcją personelu medycznego spowodowaną niskimi zarobkami w służbie zdrowia.

            Nie zgadzamy się z marnotrawstwem środków budżetowych na utrzymanie biurokracji medycznej. Proponujemy śmiałą alternatywę: albo utrzymujemy dzisiejszą strukturę zarządzania ochroną zdrowia przez państwo, albo środkami publicznymi, przeznaczonymi na ochronę zdrowia obywateli, zarządza profesjonalny podmiot, taki jak NFZ. Wspólnota proponuje maksymalną redukcję aparatu ministerialnego oraz usprawnienie działania NFZ. 

Proponujemy także, aby w dyskusji o dalszej reformie służby zdrowia uwzględnić następujące postulaty:

1.         Sieć szpitali nie podlegających komercjalizacji jako podstawowy element bezpieczeństwa zdrowotnego obywateli. Jak dowodzą wyniki finansowe spółek medycznych prywatyzacja nie jest lekarstwem na całe zło ochrony zdrowia , a w niektórych sytuacjach może być czynnikiem destabilizującym bezpieczeństwo zdrowotne. Sieć dużych szpitali o znaczeniu ponadregionalnym z zapewnionym finansowaniem z NFZ będzie istotnym elementem stabilizacji systemu. 

2.         Koordynacja inwestycji  w ochronie zdrowia na terenie samorządów.W wyścigu do pieniędzy NFZ często jest tak że w tym samym mieście buduje się szpitale lub przychodnie o identycznym profilu , ponieważ  organy założycielskie nie  koordynują inwestycji w swoich zakładach , oraz nie uzgadniają ich z NFZ. 

3.         Standaryzacja zakresu usług AOS oraz szpitalnictwa na poziomie powiatów. Należy określić minimalny zakres usług świadczonych na poziomie powiatu, aby unikać dublowania się usług i eskalacji publicznych kosztów, oraz zapewnić jednakowy minimalny zakres świadczeń we wszystkich powiatach. 

4.         Naczelna rola POZ jako przewodnika systemu. Należy przywrócić rolę podstawowej opieki zdrowotnej z początku reformy (1998) ponieważ  90% ilości świadczeń medycznych świadczy POZ. 

5.         Oprócz bardziej efektywnego wykorzystania już dostępnych środków kierowanych do sektora ochrony zdrowia widzimy potrzebę zwiększenia nakładów na ochronę zdrowia w relacji do PKB. Polska ma jeden z najmniejszych w Europie wskaźników wydatków PKB na ochronę zdrowia, i sama komercjalizacja niczego nie załatwi.

 

7.                Wspieranie rodziny  

           Rodzina jest podstawową instytucją społeczną, spełniającą wiele funkcji istotnych dla członków rodziny, ale także mających znaczenie dla całego społeczeństwa. Współczesne państwo ingeruje w życie rodziny ( jesteśmy przeciwni zbyt daleko idącej ingerencji) a jednocześnie wspomaga rodziny w wykonywaniu ich funkcji społecznych między innymi finansując publiczne instytucje opieki nad dzieckiem i szkoły oraz system zasiłków. 

          Możliwość wypełniania tych funkcji przez rodzinę zależy przede wszystkim od zaspokojenia jej podstawowych potrzeb materialnych. Państwo nie może w tym wyręczyć rodziny powinno jednak stwarzać warunki umożliwiające znalezienie zatrudnienia i osiągnięcie dochodu zaspokajającego podstawowe potrzeby materialne rodziny. Powinno także wspomagać te rodziny, które bez swojej winy znalazły się w trudnej sytuacji materialnej. 

          Szczególnie trudna jest sytuacja rodzin wielodzietnych. Będziemy zabiegać o to, aby kryterium dostępu do świadczeń rodzinnych było corocznie waloryzowane, a samorządy otrzymywały terminowo i w odpowiedniej wysokości środki na wypłatę tych świadczeń. Tam gdzie jest to możliwe będziemy wspierali wprowadzenie przez samorządy karty rodziny wielodzietnej, której posiadanie będzie uprawniać do zniżek w korzystaniu z usług świadczonych przez firmy komunalne. Będziemy zabiegać o realizowanie różnych form budownictwa socjalnego, także z udziałem kapitału prywatnego. 

          Będziemy wspierali działania samorządów zmierzające stworzenia lepszych warunków funkcjonowania instytucji opieki nad małymi dziećmi. Tam, gdzie ilość miejsc w żłobkach i przedszkolach, a samorządom brak jest środków na nowe inwestycje, konieczne jest wspieranie inicjatyw prywatnych lub wspólnych inwestycji samorządu i kapitału prywatnego.

 

8.                Wspólnota będzie prowadziła rozmaite działania na rzecz popularyzacji zasad demokracji w życiu społeczno – politycznym oraz propagowania idei samorządności. Wspólnota obejmuje patronatem tworzenie młodzieżowych rad samorządowych. Rady powinny być kreowanie jako źródło wiedzy i umiejętności samorządowej oraz szkoła demokracji dla młodzieży Wspólnota będzie także kontynuowała działalność na rzecz edukacji patriotycznej.     Chcemy także, aby samorządy silniej wspierały aktywność lokalną w dziedzinie kultury. Wspólnota zaangażuje się we: 

• Wspieranie programów animacji społeczno-kulturalnej w środowiskach lokalnych.
• Wspieranie nieformalnych inicjatyw kulturalnych.
• Objęcie mecenatem ruchu amatorskiego, koncertów, przeglądów, festiwali promujących twórczość.
• Wzmacnianie rodzin w rozwijaniu zainteresowań dzieci i młodzieży (projekty familijne). 

 

IV. Sposoby realizacji

 

 

1.      Rozwój i doskonalenie struktury własnej MWS.

            Musimy podjąć systematyczne działania na rzecz rozwoju istniejących i budowy nowych struktur terenowych i środowiskowych Mazowieckiej Wspólnoty Samorządowej. Nowy statut MWS pozwala na tworzenie silnych struktur w Warszawie i na całym Mazowszu. Daje także nam szansę na lepszą współpracę z podobnymi organizacjami poprzez umocowanie i rozszerzenie instytucji „członka wspierającego”. Odtąd organizacje współpracujące z MWS na podstawie umowy, jako zbiorowi członkowie wspierający, mają możliwość uczestniczenia w zarządzaniu naszą Wspólnotą, a także prowadzenia wspólnych akcji, a nawet kampanii wyborczych.

2.      Sposoby działania struktur lokalnych Wspólnoty

           Nowy statut Wspólnoty otworzył możliwości działania Wspólnoty. Osiągnięcie celów, jakie stawia sobie Wspólnota w zasadniczym stopniu zależy od aktywności podstawowych struktur. Aktywność ta powinna być realizowana na różnych polach. Podstawą są regularne spotkania członków Wspólnoty należących do struktur lokalnych, na których powinny być omawiane bieżące sprawy oraz wypracowane stanowisko Wspólnoty wobec problemów lokalnych. Struktury lokalne powinny zadbać o pozyskiwanie dla sprawy Wspólnoty liderów lokalnych społeczności.

           Niezwykle ważne jest prezentowanie stanowiska Wspólnoty na szerszym forum. Może to się odbywać poprzez organizowanie spotkań z mieszkańcami oraz uczestnictwo w pracach samorządów (udział w sesjach Rady Gminy czy Powiatu).          

            Inną formą promocji może być organizowanie pod egidą MWS spotkań ze znanymi osobami poświeconych prezentacji zagadnień ważnych dla Wspólnoty. Ważne jest także utrzymywanie kontaktów z lokalnymi mediami oraz wykorzystywanie do wymiany poglądów i prezentacji stanowiska nowoczesnych form kontaktu (Internet). Podejmowanie tych działań teraz stwarza możliwość uzyskania uznania lokalnych społeczności dla idei promowanych przez Wspólnotę i buduje podstawę sukcesu kandydatów Wspólnoty w kolejnych wyborach samorządowych.

3.      Promowanie najlepszych praktyk 

           Wartością dodaną Wspólnoty może być stworzenie rozmaitych platform wymiany doświadczeń w dziedzinie rozwiązywania problemów lokalnych społeczności zarówno pomiędzy lokalnymi strukturami Wspólnoty jak i z organizacjami współpracującymi ze Wspólnotą. Chodzi o wyszukiwanie „najlepszych praktyk” w zarządzaniu samorządowym oraz upowszechnianie ich różnymi środkami komunikacji. Jednym z nich może być wydawany przez Wspólnotę Biuletyn Informacyjny, ale należy pomyśleć również o innych kanałach dystrybucji najlepszych praktyk samorządowych, tj. forum internetowe MWS lub inne fora społecznościowe. Jest to zadanie dla Zarządu MWS.

4.      Działania na rzecz rozwoju demokracji lokalnej.  

            MWS nie będzie budować struktur tam, gdzie demokracja samorządowa kwitnie. Nie chcemy konkurować z dobrze zorganizowanymi lokalnymi środowiskami obywatelskimi. Z uczestnikami takiej obywatelskiej demokracji będziemy chcieli współpracować dla osiągania celów ponad gminnych i ponad powiatowych. Wspólnota będzie wspierała program partycypacji publicznej i aktywnie rozwijała tę formę praktycznego realizowania demokracji lokalnej

             Mazowiecka Wspólnota Samorządowa chce usunięcia bezpośredniego wpływu central partyjnych na losy środowisk małomiasteczkowych i wiejskich, tam gdzie ten wpływ jeszcze istnieje. Głównym zadaniem będzie walka z dominacją partii parlamentarnych w radach powiatów, radach większych miast mazowieckich, radach Warszawy i w Sejmiku Mazowieckim, poprzez równoprawną walkę wyborczą o mandaty samorządowe. Jednak, żeby ta walka była równoprawna, to trzeba wspólnie z innymi niezależnymi od partii organizacjami obywatelskimi wywalczyć warunki równego startu w wyborach samorządowych.

Rozproszenie sił niezależnych powoduje, że nie ma kto upomnieć się o konstytucyjne prawo zwykłych obywateli do uczestnictwa we władzach samorządowych wszystkich szczebli. 

5.      Wspólne listy wyborcze (do czasu wprowadzenia JOW) 

            W okresie objętym niniejszym programem odbędą się wybory samorządowe. Wspólnota zamierza w tych wyborach uczestniczyć zarówno poprzez wystawienie swoich kandydatów do wszystkich szczebli samorządu jak i pozyskiwanie wyborców do udziału w wyborach i wspierania naszych kandydatów. Będziemy namawiać naszych partnerów samorządowych z innych województw do tego samego.

             Wspólnota, skupiająca wielu członków różnych organizacji obywatelskich, może i chce dawać szansę mniejszym lokalnym środowiskom, grupom wyborców, na wystawianie swoich kandydatów do władz gmin powiatów i województwa mazowieckiego, na wspólnie tworzonych listach wyborczych Mazowieckiej Wspólnoty Samorządowej. Wspólna lista zwiększa szanse zdobycia mandatu przez komitety lokalne w gminach i powiatach oraz daje możliwość wprowadzenia przedstawicieli Wspólnoty do sejmiku mazowieckiego. Wystawianie kandydatów na listy do wyborów samorządowych pod szyldem Mazowieckiej Wspólnoty Samorządowej będzie opierać się na porozumieniach zawieranych przez MWS (Zarząd lub działające z upoważnienia Zarządu lokalne struktury MWS) z lokalnymi organizacjami.

              Porozumienia oparte będą na zasadach wypracowanych w trakcie kampanii w wyborach samorządowych 2010 r. Podstawową zasadą jest działanie na rzecz wspólnego dobra lokalnych społeczności ponad podziałami politycznymi i wolne od wszelkich nacisków o charakterze politycznym. Wspólnota nie pozostaje w opozycji wobec żadnego ugrupowania politycznego; jej członkowie mogą wyznawać różne polityczne przekonania, lecz w swoim działaniu we Wspólnocie kierują się tym, co służy dobru wspólnemu lokalnych społeczności.

 6.     Współpraca z innymi organizacjami 

         Wspólnota będzie aktywizowała współpracę z organizacjami samorządowymi oraz pozarządowymi działającymi w obszarach zainteresowań Wspólnoty, w tymz organizacjami pozarządowymi, oczekującymi na wsparcie samorządów w realizacji swoich statutowych zadań, sprzyjających rozwojowi społeczności lokalnych i rozwojowi przedsiębiorczości. W sprawach legislacyjnych i innych o charakterze krajowym, oraz dla wymiany doświadczeń samorządowych i społecznych, będziemy rozwijać współpracę z partnerami w całej Polsce. Będzie kontynuowana owocna współpraca ze stowarzyszeniem „Wspólnota Polska” oraz z organizacjami polonijnymi i Polakami z zagranicy, zwłaszcza odczuwającymi więź z miejscem swojego urodzenia i wcześniejszego zamieszkania. Stworzy to możliwość wykorzystania wiedzy i doświadczenia tych osób, zwłaszcza w dziedzinie innowacyjności a także promocji kultury .Dążąc do realizacji swoich celów Wspólnota będzie starała się pozyskać do współpracy polityków z różnych partii, którzy zadeklarują wspieranie rozwiązań, sprzyjających obronie prawdziwej samorządności i odpartyjnieniu władz samorządowych.

         Wspólnota będzie wspierała rozwój współpracy z Miastami Siostrzanymi z zagranicy i innymi podmiotami zagranicznymi ,miedzy innymi w celu pozyskiwania i realizacji projektów finansowanych z funduszy europejskich.

7.      Aktywizacja polityki medialnej Wspólnoty. 

          Niewątpliwą słabością Wspólnoty jest nikła obecność w mediach, zdominowanych przez główne ugrupowania polityczne. Wynika to po części z rozwiązań instytucjonalnych i prawnych (polityczna kontrola nad mediami publicznymi, uprzywilejowanie finansowe dominujących partii), po części z sympatii politycznych prywatnych mediów, a po części z logiki funkcjonowania współczesnych mediów, które wolą pokazywać znanych, bo na takich jest zapotrzebowanie publiczności. Wszystko to powoduje, że małym, biednym i nieznanych trudno się przebić do mediów, a bez takiego przebicia trudno marzyć o sukcesie w wyborach, zwłaszcza na poziomie ponad gminnym i w dużych miastach.

          Jednym ze sposobów przełamania tego monopolu informacyjnego jest wprowadzenie rozwiązań prawnych, które umożliwią prezentację lokalnych niepartyjnych środowisk w mediach publicznych. Takie rozwiązania proponujemy w innym miejscu tego programu. Ich wprowadzenie jest dalece niepewne i nie zastąpi innych, dostępnych nam form prezentacji Wspólnoty na szerszym forum. Zarząd Wspólnoty zamierza powołać rzecznika prasowego Wspólnoty, który byłby odpowiedzialny za realizację polityki medialnej Wspólnoty. Ważne jest stworzenie sieci kontaktów z mediami, którym przekazywane będą informacje o działaniach Wspólnoty oraz jej stanowisko w bieżących sprawach. Powinniśmy docierać przede wszystkim do mediów lokalnych. Istotną rolę mogą tu odegrać kontakty lokalnych struktur Wspólnoty. Zarząd powinien zapewnić pewne ujednolicenie przekazu do mediów w sprawach o zasadniczym znaczeniu Konieczna jest aktywizacja polityki medialnej poprzez internet z uwagi na taniość tego środka przekazu i możliwość dotarcia do bardzo licznego grona odbiorców. Ważne jest także aktywne uczestnictwo Wspólnoty w wydarzeniach nagłaśnianych przez media, takich jak ostatni marsz na rzecz JOW.